Çok açık...
Geleneksel yaklaşımlar da, popüler kanaatler de çocukların şiddetle yeni ilişkisine akıl erdiremiyor...
Nerede kaldı ki, çare olabilsinler...
Çocuklar gündelik hayat içinde şiddet kullanmanın mazur görülebilir bir şey olduğuna inanmaya başladılar.
Şiddet, kendi küçük hayatları içinde giderek sıradanlaşıyor.
Kolayca şiddete başvuruyorlar.
Konunun uzmanları ve öğretmenler çok iyi biliyor bunu...
Anne babalar pek lafını etmeseler de farkındalar.
Ama toplum olarak çocuklara dair her şeyin eskisi gibi olduğuna inanmayı tercih ediyoruz.
Böyle gider mi Gidemez.

***

Hesapta hepimiz çocuklarımızı seviyoruz ve daha çok sevmek istiyoruz...
Fakat sevgilerimizin güçsüzlüğü hakkında cahiliz.
Oysa kendi yetişkin hayatımıza baksak, anlarız.
Çocukların ruhlarına dokunamıyoruz.
Uzaktalar bizden...
Hele erkek çocuklar bizden kopup gittiler...
Eski zamanlara göre bugünün en büyük farkı bu...

***

Çocuklar dünyayı (hayatı) fark etmek konusunda artık çocuk değiller.
Yetişkinlerden pek farkları yok.
Düşünüp anlamaya önce buradan başlamalıyız.

***

Bazen öyle olaylar olur ve kendi kendimize "Şu an bir çocuk kadar çaresizim" deriz ya...
İşte günümüzün çocukları bu çaresizliğe isyan içindeler.

***

Geçen gün birkaç cinayet dosyasına göz attım...
Sonuç
Güvenilmeyi ve sevilmeyi hak etmedikleri en baştan belli hemcinslerim, kendilerine bağlanan kadınları hiç acımadan ve kararlılıkla öldürmüşler...
Ben hiç lafı dolandırmadan söyleyeyim...