Heyecanlı biçimde öğretmenini anlatıyor...
Her şeye kızmış, çocukların sorularını cevaplamamış falan...
Annesi "belli ki öğretmeninin hey heyleri üstündeymiş bugün, olur öyle şeyler" diyor...
Gülüyor, "yok yok" deyip gülüyor ufaklık, sonra ekliyor: "faturaları gelmiş!"
Ben şaşırınca annesi açıklıyor: "Şimdiki çocuklar arasında bu yaygın..."
Vay canına!
Çocukların diline bak, günümüzün hayatını anla...
Biz "solundan kalkmış" falan derdik...
Çok eskide kaldı...

***

Herkes yalnızca kendisinin bir fikri var sanıyor...
Başkalarının nesi var
Kulakları...
Seni dinlemiyorlarsa, yoklar!
Yeni trend bu...
Aslında yeni yalnızlık...

***

Washington Post'un köşe yazarı Carolyn Hax'ın sözünün de altını çizmek isterim: "Sizinle aynı fikirde olmamakla, görüşlerinizi hiçe saymak arasındaki farkı bilmeyen insanlardan uzak durun."

***

Zarif biri...
Şefkatle yaklaşıyor çevresindekilere...
Fakat sevme kabiliyetini gitgide kaybediyor...
Neden
Çünkü ruhunun bir gözü hep açık, hep teyakkuzda, hep diken üstünde!..

***

Oysa çoğu zaman varlığımız bir yumruğu andırır. Onu gevşetip açan ve sımsıcak bir avuç kılan şey sevmektir...

***

Eski notlarıma bakıyorum...
20 yıl içinde cep telefonlarımızla ilişkimiz derinden değişmiş, onu gördüm...
2006'da şöyle yazmışım: "Gün boyunca kısa mesaj sinyali vermeyen bir cep telefonu...
Koyu bir terk edilmişlik hissi!"
Geçti o günler, o hüzünler...
Hatta şimdi aramalar ve kısa mesajlar bunaltan bir kalabalık içindeymişiz duygusu veriyor.