Her mevsimin sevenleri vardır...
Lakin sadece yaz mevsimine aşkla bağlanılır.
Tam bugünlerde bu gerçeği bir kez daha anlıyoruz, değil mi

***

Zaten...
Sevgili hep iki kişidir!
Biri yanı başımızdaki, diğeri uzaktaki hâli...
Ve bu "iki kişi"yi her zaman farklı severiz.

***

Sürekli sevmekten söz ediyorsun...
Hep "yeni" bir şeyler eklensin, bir şeyler "keşfedilsin" istiyorsun...
Sen bir oraya, bir buraya koşturdukça, sevmeye hâlin kalmıyor, farkında değilsin.

***

Önce dur...
Durmadan ve durmaksızın sevemezsin!

***

Ha bir de şu var...
Sevgiden çok konuşuyoruz ama saygı hiç gündeme gelmiyor...
Saygı hem bir duygu hem de kültürel boyutu çok zengin bir davranış tarzı değilmiş de sadece basit bir görgü kuralıymış gibi, görüş alanımızdan çıkmaya başladı...

***

Mesire yerine veya bir parça açık alanı olan yerlere gidip "Doğayı çok seviyorum" diyenlere gülüyorum.
Her birine gidip "Siz doğa görmemişsiniz" de diyemem ki...
İki adım ötede toplu konutlar yükseliyor, burada üç beş ağaç...
Bu mu doğa
Bir de tatili tenha bir yerde geçirip bunu "doğaya çıkmak" olarak görenler var...
Anne babası köyde büyümüş, yaşamış insanlar bile "doğanın zorlu koşullarını" unutuveriyor, çok şaşırtıcı...
Doğa, rahat ettirmez, bazen ürkütür bile...
Doğa, insanı önce sınavdan geçirir, sonra sevdirir...

***

Bir yandan kahvemi içip bir yandan da tenis kortunda hocalarıyla çalışan iki genci