3 Yazar, toplumun teknoloji ve dijital dönüşüme karşı geçmiş referanslarla direniş gösterdiğini iddia ediyor; özellikle ebeveynlerin ve aydınların eski sosyal klişelere sarılmasını eleştiriyor. Temel argümanı şu: internet artık bir 'yaşam alanı' olduğu halde, bu gerçeği anlayamayan yetişkinler gençleri anlayamayacaklar ve onları hazırlanmamış bir geleceğe bırakacaklar. Peki, geleneksel değerleri korumaya çalışmak tamamen hatalı mı, yoksa dijital dünyaya uyum ile kültürel kimlik arasında denge kurulması mümkün değil mi?
Toplumca şok yaşadık...
Gerçek bir travma bu!
Lakin bu travmayı beylik fikirlerin ve kırk yıllık bilgilerimizin battaniyesine sığınarak atlatacağımızı sanıyorsak, geçmiş olsun!
Bir kere şu "çocuk işte!" mantığını terk etmemiz gerekiyor.
Böyle yaparak yeni ergenlerin dünyasına yaklaşamayız.
***
Şimdiki çocuklar şöyle, şimdiki ergenler böyle demek bir yerden sonra işin kolayı...Peki ya yetişkinlerin dünyası
İsa Aras'ın babası ve annesine bakmak gözlerimizin açılmasına yarar mı
Bu kişilerin çok özel, çok ayrıksı örnekler olduğunu sanıyorsanız, fena yanılıyorsunuz.
***
Bir de travmayı "Benim ebeveynliğim en iyisi" havasına girerek atlatmaya çalışanları görüyorum...Olmaz ki!
Olay bu mu
***
Şimdi bakış alanımızı daha geniş bir çerçeveye çekelim...Yapay zekâ ürünü dijital kadın ve erkekler artık gerçek kişilerden daha çok izleniyor, daha çok takipçi topluyor, daha çok seviliyor, hatta daha çok para kazanıyor...
Ve bütün bunlar topu topu bir yıl önce ortalıkta olmayan şeylerdi...
Böyle bir dünyada yirmi, otuz yıl öncesinin siyasal ve sosyal klişeleriyle ettiğimiz lafların yeri var mı
Bu yaptığımız bir tür "direniş" olabilir.
Bunu anlarım...
Fakat bugünün çocukları yarın böyle bir dünyanın içinde "karma bir hayat" sürecekler.
Bunun farkında mıyız
Sussam mı acaba
***
Şunu da not etmeliyim...Korku ve sosyal hayal kırıklığı artık bir tür "uzaktan" yönetim aracı...
Krizler ve tehditler bilinci bütün dünyada öyle yaygınlaştırıldı ki,