Çocukları toparlamamız lazım...
Sokakta kavga, okulda kavga, evde kavga...
On çocuk bir çocuğa tekme tokat girişiyor; ergenlik çağında yaşadıkları "akran zorbalığı" yüzünden hastanelere yatan çocukların sayısı artıyor.
Dışarıda biraz dolaşsanız, görürsünüz; mafya havalarında dolanan 14-15 yaş çocukları var.
Böyle gider mi
Nerede yanlış yaptığımızı (klişe fikirlere saplanmadan) mercek altına almak zorundayız.

***

Sadece çocuklara bakmak da eksik olur...
Bunu yüz kere yazacağım:
Ebeveynler sıkıntı...
Özellikle evlilik sürse bile "hayatın ve ailenin içinde yer almayan" babalar meselesi büyüyor...
Bugünün genç ebeveynleri, kabul edelim ki, iyi yetişmediler; her alanda kendini gösteren yarış, rekabet, hırs ortamının kurbanı oldular.

***

Bir öğretmen arkadaşım her seferinde şunu vurgular: "Şu an lise çağındaki çocuklar gelecek fikrini geçtim, gelecek lafından bile nefret ediyorlar. Sürekli alaycılıkla içlerindeki öfkeyi bastırmaya çalışıyorlar ama nafile..."

***

Ah şu gelecek fikri...
Gençler biliyorlar ama bizler inkâr etmek için çırpınıyoruz.
Ne o
Gelecek çoktan geldi...

***

Gelecek dendiğinde yetişkin biri nasıl algılar
Sıkıntı tam bu noktada...
Ona yapay zekâdan, hızla kaybolup gidecek mesleklerden veya sürekli "borçlu hayat" yaşamak gibi şeylerden söz ettiğinizde işittikleri bir kulağından girip diğerinden çıkıyor.
Neden
Çünkü şu anki bilinç hâlimiz her şeyi filtreliyor.
Geçmiş, anılar olarak çağrılabiliyor ama "gelecek" bu filtreyi aşmakta zorlanıyor.
O yüzden diyorum: asıl olan "ŞİMDİ"dir.