Ey anneler! Annelik vazifenizi küçümsemeyiniz. Sizler bir neslin mimarısınız. Yetiştirdiğiniz her güzel evlat, aileniz için olduğu kadar toplum için de bir kazançtır.

Ey anneler! Sizler bir ailenin yalnızca evini değil, gönüllerini de imar eden kimselersiniz.

Bir evin sıcaklığı, huzuru ve bereketi çoğu zaman annenin şefkati, sabrı ve güzel ahlâkıyla şekillenir. Sizlerin sözleri, davranışları ve çocuklarınıza karşı tutumlarınız, onların karakterlerinde ömür boyu iz bırakır.

Çocuk, ilk terbiyesini okuldan veya çevreden önce annesinin kucağında alır. Anne nasıl konuşursa çocuk da çoğu zaman öyle konuşmayı; nasıl davranırsa öyle davranmayı öğrenir. Bu sebeple annelik, sadece çocuğun karnını doyurmak, elbisesini giydirmek ve ihtiyaçlarını karşılamak değildir.

Asıl annelik, evladın gönlüne güzel ahlâkı yerleştirmek, ona doğruyu ve yanlışı öğretmek, Allah sevgisini ve kulluk şuurunu kazandırmaktır.

Ey anneler! Çocuklarınızın yanında birbirinizi küçümsemeyiniz, babalarını kötülemeyiniz. Çünkü çocuk, anne ve babasının sözlerinden aile hakkında bir kanaat edinir.

Evde sürekli kavga, hakaret ve huzursuzluk varsa çocuğun gönlü bundan derinden etkilenir. Bunun yerine çocuklarınıza sevgi, saygı, sabır ve merhameti yaşayarak öğretiniz.

Onlara yalnızca "Dersini çalış!" demeyiniz; çalışmanın, sorumluluğun ve helâlinden kazanmanın değerini davranışlarınızla gösteriniz.

Onlara "Yalan söyleme!" demekle yetinmeyiniz; sizin doğruluğunuzu görsünler.

Onlara "Büyüklere saygılı ol!" demekle kalmayınız; sizin büyüklerinize hürmet ettiğinize şahit olsunlar. Çünkü çocuklar nasihatten çok, gördüklerini taklit ederler.

Ey anneler! Evlatlarınıza dünyayı kazandırmaya çalışırken ahireti kaybettirmeyiniz.