MHP lideri Devlet Bahçeli'nin dünkü grup konuşması sadece bir "gündem okuması" değil; bir zaman ve basiret bildirisi.

Başlangıç cümlesi, metnin omurgası: "Zamanında hiçbir şeyi kaçırmamak ve zamansız hiçbir şeye... tevessül etmemek..."

Bu vurgu tesadüf değil. Çünkü bugün dünya "olaylar" üzerinden değil, zamanlama üzerinden yönetiliyor. Bahçeli'nin diliyle, doğru siyaset yanlış zamanda "beyhude çaba", doğru zamanda yanlış siyaset "ham hayal."

Bugün dünya, hukukun askıya alındığı bir evreden geçiyor.

Bunu teorik bir tespit olarak değil, fiilî bir itiraf olarak görüyoruz.

ABD Başkanı Trump'ın ağzından çıkan cümle, yeni dönemin özetidir:

"Kendi ahlakım, kendi aklım. Uluslararası hukuka ihtiyacım yok."

Bahçeli bu sözü boşuna merkeze almıyor.

Çünkü bu cümle, sadece bir küstahlık değil.

Hukukun yerini güç almıştır.

Kuralın yerini keyfiyet.

Devletin yerini ise çeteleşme.

Bahçeli bu yüzden net konuşuyor:

"Hukuku yapan devlet, hukuka uymazsa çeteden farkı kalmaz."

Venezuela bu zihniyetin test alanıdır.

Bahçeli'nin ifadesiyle:

"Venezuela komplosu yalnızca bir testtir."

Ardından ne gelecek

Grönland.

Bir NATO ülkesine ait toprağın, bir başka NATO ülkesi tarafından tehdit edilmesi.

Bu artık ittifak değil, çözülme hâlidir.

Bahçeli'nin sorduğu soru basit:

Bu şartlar altında NATO'nun hangi değeri kalmıştır

Bugün dünyada çatışma sayısı yüzlerle ifade ediliyor.

Petrol, doğal gaz, madenler ve su kaynakları artık yalnızca ekonomik değil; askerî gerekçelerdir.

Bahçeli bu yüzden uyarıyor:

Birinci ve ikinci dünya savaşlarından önceki cepheleşme tablosu yeniden oluşmaktadır.

Ve bu tabloda Türkiye'nin hataya tahammülü yoktur.

19'uncu yüzyılda Osmanlı'ya "hasta adam" demişlerdi.

Bugün MHP lideri aynı metaforu tereddütsüz kuruyor:

Gerçek hasta adam Amerika Birleşik Devletleri'dir.

İçeriden çürüyen, insan kalitesini yitiren, anlam ve meşruiyet krizine saplanan bir güçten söz ediyoruz.

Bahçeli'nin ifadesiyle, kristal vazo gibi parçalanma ihtimali taşıyan bir yapıdan.

Bu yüzden ABD'nin saldırganlığı güçten değil, çöküş refleksinden beslenmektedir.

Bizim uzun zamandır yazmak istediğimiz konu tam da buydu.

Enerji kaynaklarına yönelme, bölgesel krizleri kaşıma, hukuku tanımama hali bir strateji değil; son çırpınıştır.

İran bu çerçevenin önemli bir parçasıdır.