Zaman zaman hortlayan o kafa...

Dünya değişti, onlar bir türlü değişmiyor.

Sloganları bari geliştirin, değil mi ya.

Ama olmaz... o ezberci aydınlanmacı despotik dil aynen devam ediyor.

Neymiş, laiklik elden gidiyormuş.

Aa... bir zamanlar o müptezel tiyatrolarında uydurdukları ve kaba softa ham yobaz bir surata söylettikleri "Nesteuzubillah din elden gidiyor" repliğine ne kadar benziyor değil mi

Etme bulma dünyası...

Ne söyledilerse kendileri yaptılar.

Ezberci köksüzlük de böyle bir şey.

Oysa ortada büyük bir sorun vardı.

Üstelik bize ait olmayan ama dayatılan bir sorun.

Kilise teolojisine ait bir sorun bu.

Batı'nın çöplüklerinden alıp kekeleyerek topluma dayattıkları bir kavramın tarihini, eklasya diyarının tarihselliği içinde nasıl hukuki bir kavrama dönüştüğünü, üstelik teolojinin bütün hukukunu içinde taşıdığını nereden bilecekler

Laik... ruhban olmayan, bir kiliseye bağlı olmak şartıyla dünya işleriyle uğraşan kişi.

Laiklik de kilise iktidarını güya sonlandıran bir düzen.

Türkiye laikliği ithal ettiğinde camiyi kiliseleştirmeye çalışmıştı.

Tutmuyor, olmuyor işte.

Esas laiklik ezberine sığınmanın da alemi yok.

Kavramlar bizim değil, üstelik tercümesi de yarım yamalak, bağlamından kopmuş, teolojik temellerinden haberimiz yok.

Kanlı, engizisyonun dehlizlerinde irin kokan kavramlarla da bir yere ulaşmak ihtimalimiz bile yok.

Oysa bu toprakların tecrübesi bambaşka bir yerden akıyordu. Bizde din ile devlet arasındaki gerilim, Avrupa'daki gibi bir ruhban tahakkümünden değil, modernleşme adına yapılan köksüz müdahalelerden doğdu.

Garip olan şu ki, söz gelimi dünün jakoben yani Aziz Yakup manastırı müntesiplerinin diliyle bugünün çoğulcu toplumunu yönetebileceklerini sanıyorlar.

Oysa toplum değişti, sosyoloji değişti, hatta Batı'nın kendisi bile o eski sert laiklik kalıplarını çoktan tartışmaya açtı.

Fransa'da bile "laıcite" kavramı yeniden yorumlanırken, burada hâlâ ithal bir ezberin kutsal metin gibi savunulması trajikomik bir manzara oluşturuyor. Kavramı tartışmak yerine sloganlaştırmak, aslında fikrî bir yoksulluğun itirafıdır.