ABD'nin, uluslararası hukuk normlarını ve diplomatik teamülleri bir kenara iterek Venezuela Devlet Başkanı'nı kendi ülkesinden "film senaryolarını aratmayacak" bir operasyonla alıp götürmesi, dünyanın gidişatı açısından ibretlik bir hadisedir.

Gerekçe narkotik suçlar olsa da, bu durum küresel güçlerin "güçlünün hukuku" prensibini nasıl pervasızca işlettiğini gösteriyor. Trump'ın, Putin'in Ukrayna işgaline sessiz kalması, aslında Batı'nın sömürgeci ama "paylaşımcı" yüzünün bir tezahürüydü; nitekim şimdi o paylaşım sırası Venezuela'ya gelmiş görünüyor.

İçeride Baskıcı, Dışarıda Aciz

Venezuela hadisesi, bilhassa İslâm dünyasındaki otoriter rejimler için çok ciddi dersler barındırıyor. Dünyanın en zengin petrol yataklarına sahip bir ülkenin, halkını sefalete mahkûm etmesi, teknolojiyi transfer edemeyip elindeki rafinerileri dahi işleyemez hale getirmesi, "sosyalist" kılıflı bir istibdadın iflasıdır.

Şunu da teslim etmek gerekir ki; Latin Amerika halklarının yıllardır ABD hegemonyasına ve sömürgeciliğine karşı sergilediği güçlü ve haysiyyetli direniş, şüphesiz bütün dünyada büyük takdir toplamıştır. Ancak bugün yaşanan asıl trajedi, bu "haklı direniş mirasının", meşruiyetini yitirmiş iktidarlarca bir "kalkan" olarak kullanılmasıdır. Emperyalizme karşı en gür sadayı, kendi halkını ezenler değil; ancak arkasına milletinin rızasını almış, demokrasiyi özümsemiş liderler çıkarabilir.

Dikkat çekici olan şudur: Bir yönetim, bütün enerjisini içerideki muhalefeti sindirmeye harcarsa, dışarıdan gelen tehditlere karşı savunmasız kalır. in ve Rusya'dan alınan o pahalı savunma sistemlerinin, Batı gücü karşısında nasıl "etkisiz eleman" olduğu görüldü. ünkü dikta rejimleri, namlularını haricî düşmana değil, kendi vatandaşına çevirmeye ayarlıdır.