Malum imtihan dünyası, hiçbirimizin hayatı kolay değil. Atalarımızındediği gibi; herkesinkazanı kapalı kaynar. Önemli olan; mutluluğun çoklukta değil, az olanda ama gerçek olanda olduğunu fark edebilmek. Ve... Arada kendimize küçük mutluluklardan hava delikleri açabilmek. Kimileri için güne ağrısız, sızısız başlayabilmek, kimileri için O'nun sesini duymak, kimileri için iyilik yapabilmek mutluluk... Kimilerimiz için ise;

Puding tenceresinin dibini sıyırmak,
Bahar kokusunu ilk teneffüs ediş,
Su birikintisinde yıkanan serçeleri izlemek,
Yaşlı ana babanızın, hâlâ çaldığınız kapının arkasında ya da hattın öbür ucunda olması...
Dua etmek ve hemen ardından "Keşke başka bir şey isteseymişim" diyecek kadar hızlı kabul olması...

Meteliksiz bir gününüzde, çoktandır giymediğiniz ceketinizin cebinden para çıkması...
Uzun, sıcak bir yürüyüşten sonra karşınıza çıkan bir çınar altı.

Metroya tam kapılar kapanırken binmek,
Sınavda boş kalmasın diye resmen kafadan attığın sorunun doğru çıkması,
Bir bebeğin gülümsemesi, bir çocuğun kahkahası,
Birinin yüzündeki tebessümün sebebi olmak,
"Akşama en sevdiğin yemeği yaptım" cümlesini duymak,
Buzdolabındaki dondurma kabından sarma, salçayerine hakikaten dondurmaçıkması,
Sabah erken kalkmak zorunda olmamak,
Sırt kaşıyıcının ilk hamlede doğru noktayı bulması,
Annenin, sevdiceğin, evladınhiç sebep yokken gelip öpmesi,
Uzun bir aradan sonra beklediğiniz mesajın gelmesi,
İltifat edildiğinde kendiliğinden oluşan şımarıklık,
Yağmuru açık bir pencereden üşümeden izlemek arada elleri uzatıp avucunda yağmur suyu biriktirmek,
Kaldırım taşları arasından, kayanın tepesindenfırlamış bir çiçek görmek,
Acemiyle, çocukla oyun oynarkenyarışırkenbilerek oyunu kaybetmek ve karşınızdaki kişinin sevincine ortak olmak,