Büyümenin güzel tarafları azaldığı için çocuklara sunulan alternatif hayat, onları yanlış yönlere sürüklüyor. Kimileri elinin altında duran teknolojiyle, kimileri sefaletin sunduğu hayata duydukları öfkeyle ya da kolay paraya duyulan özlemle haşır neşir.

***

Radyoaktif çocukluk sokaklardaki özgür çocuklukla yer değiştirdikten ve aşkın top oynadığı sokak aralarını kaybettikten sonra oldu bunlar! O yüzden hayata biraz da çocukların gözünden bakılması gerekiyor, onların arsalarına dikilen gökdelenlerin tepesinden değil.

***

Bir çocuk kendisini hayata bağlayan ipleri kopardığı zaman gelecek yıllara korkularını da yanlışlarını da taşıyor, yetmiyor cebinde bıçak taşıyor. O yüzden çocukları düşlerinden vuruyor hayat. Depresyon ilaçları, elektronik sigaralar ve hatta uyuşturucu. Onlar da kendi cesetlerinin üzerine basarak yürüyen yaşlı çocuklar olarak hayata imzalarını böyle atıyor.

***

Çocuklar bir zamanlar sokaklarda tenekelerle trompet çalardı, kitap okurlardı. Satranç oynamayı da hayatın kendileriyle oynadıkları oyunları da bilirlerdi. O zamanlar büyüklerin yüreği vardı, çocukların örnek alacağı yiğitler vardı mahallelerde. Hayat korkulacak bir şey değildi çocuklar için.

***

Şimdi akşam olduğunda annesine; "perdeleri kapat anne, akşam içeri girmesin" diyen, ağzı kan kokan adamları ekranda gördüğü zaman "kapat televizyonu baba korkuyorum" diyen çocukların dünyasında her şey farklı. Anneler babalar manzaraya uzaktan bakarken ve çocuklara bu kadar yakından saldıran bir düzen varken, çocuklar nasıl süt koksun!

***

Sokaktaki çocukların tablosu ayrı mesele. Ayağında tek terlikle kırmızı ışıkta dilendirilen kız çocuğuna kaybolan ömrünü bile sormayan bir düzende ayağında olmayan diğer terlik ne ki! 17 yaşında katledilen Atlas'ın ailesinin ciğeri yanarken, evladını öldürenlerin yakınları tarafından tehdit edilmesinin, katil çocuk üretiminin neresinde olduğumuzun resmi değil mi Bir çocuk 15 yaşında katil oluyorsa arkadan itekleniyor demektir.