Hayat kapısını her zaman açmaz insana. Bazen aralık bırakır o kadar. Kaderi ertelemekle kaybedilen ne varsa hesabını tutar hayat. Bir film şeridi gibi akar zaman. Tek tanığımız gözlerimiz. Ne gördüysek o!
Çocukluğumuzdan bu yana o kadar kitaplar okuduk, sayfalarında yazıldığı kadarını. Bazen özel cümlelerin altını çizdik kalemle. Hatırımızda kalsın diye ve hiç unutmadık. Üstelik hayata geçirdik güzel satırları. Ne bildiysek o!
Ne duygular ve düşünceler taşıdık.
Kendimizi o düşüncelerin galibi saydık da bir türlü hazmedemedik bizim gibi düşünmeyenleri. İnadımız inat. Sadece kendi ihtirasımıza serenat yaptık. Ne dediysek o!
Ne deli aşklar yaşadık, dillere bile düştük. Şarkılar dinledik içimizi ısıtan. Güller alıp güller verdik. Sokak lambasının altında beklediğimizi unutup, dışında kaldık içimizde yaşattığımız duyguların. Şiddetli fırtınalara dayandık da üç günde tarih olduk. Ne sevdiysek o!
Bazen gerçek dostlarımız oldu, bazen dost bildiklerimiz. Kendimizi kalabalık sandık.
İyi günde herkes yanımızdaydı da kötü günde kadavramızdan bile medet umdular. Ustalık saydık yenilgileri. Ne bulduysak o!
Azalan irademizle idare etmeyi öğrendik o kadar! Her hakkı mahfuz korkaklığımızın. Hayattan istediklerimizi alamadık da almaya cesaret edebildik mi acaba
Suya sabuna dokunmadan temiz kalacağımızı sandık. Gaipten duyduğumuz seslerle oyalanmayı seçtik. Ne sustuysak o!
Mutlu sonlar masal kitaplarında da kalmadı artık. Çocuklarımız okullarda bile emniyette değil. İnandığımız gibi olmasını isterdik dünyanın, olmadı.
Elbet hayatın da bir bildiği vardı. Şimdi o hayatın aralık kapısından, "keşke içeri girseydik" diyoruz bazen. Oysa iki kez aynı hakkı vermiyor zaman. Ne ektiysek o!

MUTLULUK TAKVİMİ
Tiyatroya git.
Gözün her zaman tok olsun.
Kendini yönet.
Güne iyi cümle kurarak başla.
Sırdaş ol.

Bir umut benimkisi
Bir umut onu bulmak
Bu aşk hikayesini
Onunla tamamlamak
Ne düşlerimiz vardı
İki oda bir mutfak
Nasıl da istiyorduk