SADAKAT ve güven duygusu bitti. Kocasını 3 çocukla terk edip ortadan kaybolan ve başka bir erkeğin koynunda olmayı gururla itiraf eden anneler mevsimindeyiz.Ekranlarda izliyoruz. Utanma duygusu ve masumiyet yerle bir. Engelli çocuğunu ve 4 günlük bebeğini bile bırakıp gidenler var. Buldukları adamlar da ya dolandırıcı ya da sosyal medyada lağım faresi.

Magazinde şöhreti bulup, evlendiği enayi zenginden çocuk yapıp bir yıl sonra boşanan şehvetli kadınların keyfi yerinde. Onlar sosyal medyada bilmem kaç bin dolarlık çantaları sergileyip caka satarken, yeni aptal erkeklerini bekliyorlar. Her biri kendi pisliğinde boğulsun ama böyle nafaka pespayelerine değer veren sistem, nice genç kıza ilham veriyor ya meselenin en can alıcı yeri orası.

Karısına yapılmadık eziyet bırakmayan, eve kuma getirmeyi özellik sayan, ekran karşısında kendine delikanlı süsü veren bitirim kocaları da izliyoruz. Asla anne ve baba olmaması gerekenler varken, ortada kalan çocuklar kimsenin umurunda değil.

İfade gücünü bilgiden ve sevgiden almayanlar insanların aklını aldı.
İhanet kremalı Amerikan pastası, ruh hastası insan üretimine hiç ara vermedi. Şimdi ahlaksızlık duvarına kendi fotoğraflarının yerine başkalarının görüntülerini koyanların, yalan üstüne yalan koyarken bir koyup bin alanların sanal dünyası var. O yüzden kötülüğün kalbine her gün yeni yumurtalarını bırakıyor hayat.

Bu acımasız zamanı gördükten sonra elle yazılan mektuplar geliyor gözümün önüne. İnsanlar bu kadar kötülüğü içlerine sindirmeden önce, evlenmek isteyenlerin mektuplarında bile içtenlik vardı.

O yıllarda insanlar kitap okurdu, cehalet bile haddini bilirdi de bilmediği konularda susardı. Şimdi elinde silahla sosyal medyada poz veren ve can alan katillerden ilham alanlar cana susuyorlar.
Ben de inadına 'kurban olayım' diyorum '70'li yılların asaletine ve nostaljisine!'

Teknoloji çocuklarımızın gözlerine perde çekerken, teknoloji her saniye istediği filmi çekip yayınlarken, ben eczanelere maziyi hatırlatma tabletleri soruyorum. "Nostaljide bir giydiğimiz ceketi iki yıl üzerimizden çıkarmadığımız için hor görüldük de şimdi teknoloji karşısında çıplak olduğumuz neden görülmez" diyorum.

Anladım ki; masumiyet ve zekanın kardeşliği en çok çocuklara yakışıyor ama onlardaki masumiyeti yok eden sistem insanlığa yakışmıyor! İşin en büyük utancı da o çocuklara kötü örnek olanların hala alkış toplaması.