3 Yazar, 23 Nisan'ın çocukları anma günü olmasına karşın, sistemin çocuklara yüklediği acılar, eşitsizlik ve sömürüyü vurgulayarak, kutlama törenlerinin sorunun temel nedenlerine çözüm olmadığını iddia ediyor. İçinde sosyal medya tehlikeleri, sokak çocukları, eğitim eşitsizliği ve büyüklerin çocukluğundaki cinayet gibi somut örnekler sunarak, çocuk istismarının kökleri çözülmeden bayram saymakla meselenin tahtası temizlenemeyeceğini ileri sürüyor. Ancak yazının sonundaki ABD-İran kritiğine geçişi, çocuk hakları meselesiyle doğrudan bağlantılı mıdır, yoksa yazarın sistemi eleştirme çabasında fokus kaymış mıdır?
Bugün 23 Nisan. Bırakın çocuklar konuşsun. Yaşam bir rüyaysa onları acımasız gerçeklerin kucağında büyütmekten vazgeçelim. Geri verelim hayallerini. Haklarını çalmayalım, çalandan hesap soralım. Doğmamış çocuklara borç yükleyen sistemin belini kıralım. Kendine bile yabancı kalmasın hiçbir çocuk. Onlara yapılan en ufak haksızlıkta tozu dumana katalım da eğitimlerine eşitsizlik katmayalım.
Bugün 23 Nisan. Bırakın çocuklar konuşsun. Dinlemeyi öğrenelim onları, bir gün değil her gün. Eğitim labirentinde kaybettikleri her şeyi kazandıralım yeniden. Geleceğin ağırlığından kurtaralım hepsini. Sırtına yüklediğimiz çantaların içine biraz da umut koyalım. İntihara borçlu çocuklar yetiştirmeyelim. Ağaç dikelim onları çağıran uçurumlara. Her birini güzelliğe dürüstlüğe özendirelim. Elleri silah değil çiçek tutsun!
Bugün 23 Nisan. Bırakın çocuklar konuşsun. Kullandıkları cümlelerin saflığına bakıp onların hatalarını bağışlamayı öğrenelim. Sevmeyi öğretelim korkutmayı değil. Onları yalana yönlendirip tarihi inkar ettirmeyelim. Sosyal medyada yem olmaktan, okul önlerine kadar uzanan torbacılardan koruyalım. Bir bayramları var hep birlikte kutlayalım.
Bugün 23 Nisan. Her çocuk talihli değildir. Babaları harcanmış, annelerinin gülüşleri çalınmış çocuklar vardır. Onların sağlıklı bir yaşam için öngörülen şartları doğarken ellerinden alınmıştır. Bazıları sokaklarda kimliksiz yaşar, onları dilendirip kanını emen kansızlar vardır da yetkililer seyreder.
Yataksız yorgansız uyurlar, gözlerinde güneş hiç doğmaz. Aç ölürler çocuk yaşlarında. Ya da satılırlar şerefsizin birine!
Bugün 23 Nisan. Bırakın çocuklar konuşsun. Sonra yine çocuklar. Çünkü büyükler konuşunca dili tutuluyor kelimelerin, yolu kesiliyor sevginin, şefkatin ve aydınlığın.
Paranın özne olduğu, yalanın en büyük doğru haline geldiği düzende çocukların yolu da şaşar elbet. Düşleri bastırılmış, masumiyeti elinden alınmış çocukların yarınlardan neler çalacağını tahmin edemezsiniz.
Sonuçları oluşturacak sebepler apaçık dururken, bir günü bayram saymakla mesele ödeştirilemez. Çünkü çocuk asla unutmaz. İyiyi de yazar bir kenara, kötüyü de. İçindeki çocuğu öldürmüş olan büyüklere bakın, mutlaka çocukluğunda işlemiştir o cinayeti.