Zalimlerin sağırlığına gömülen çaresiz babalar ve çocuklar çok zaman yazılarımın öznesidir. Nasıl ki bebeğini kaybeden anne ve babalar için ciğerim yanıyorsa, bebeği doğan işsiz babaları duyduğum zaman da kahroluyorum. Yeni doğmuş bebekler hayata direnmenin kahramanıdır ama bir bebeği yaşatmanın kutsallığı kadar, babaların boynunu eğen gerçekleri hissetmek de her insanın boynunun borcu olmalıdır.

***

Sözler nereye varacaksa varsın, zaten hayatta bugün varsın yarın yoksun. O yüzden insanlara sormak gerek. Ne biriktirdin ömrünce Para mı nefret mi, haram mı Kaç insanın ekmeğiyle oynadın da rahatça uyudun Hayatı omuzlarından mı tuttun çamurlu paçasından mı Bebek kokusundaki ilahi duyguyu hissettin mi

***

Ahlaki değerlerin az konuşulduğu, ucuz haberlerin çok konuşulduğu yılların içindeyiz. Kötülüğün hacmi ne kadar büyümüş de zalimliğini sergilemek için fırsat kollayan ne çok insan varmış meğer. Oysa vicdan vapurlarında oturacak yer kalmazdı da denize atılan iyiliklerin lafı bile olmazdı bir zamanlar.

***

Asıl zenginliğin yüreklerde olduğunu bilenler, insan olarak yaratılmanın borcunu iyilik yaparak öder. Çünkü iyilik yapmak için insanların elinde her zaman bir fırsat vardır. Yeter ki gönlü zengin olsun, yeter ki Allah'a yakın olsun.

***

Bir görüntü izlemiştim, 80 yaşın üzerindeki adam hastanede gözleri kapalı biçimde serumla besleniyordu. Sol yanındaki küçük yatakta minicik bir bebek vardı da bebek sol eliyle biberon emerken, sağ elini yaşlı adamın sol eline uzatıyordu. 80 yıllık zaman aralığına rağmen sevgi dolu parmakların harika dansı.

***

Bu dünyada daha isimleri konmamış, fotoğrafları bile çekilmemiş olan bebeklerin ölüsünü serçeler kaldırmalıydı, bizler de bebekleri öldüren kansızlar için dünyayı ayağa kaldırmalıydık ama nerde o günler! O güzelim bebekler cennete gitti diye mesele bitti mi