İLKOKULDA tanıdığımda bütün çocukların başını okşayan, saçlarını tarayan anne eliydi Cumhuriyet. Aydın öğretmenlerimin eliydi o el. Hiçbir ülkenin tarihi böyle bir mücadele görmemiştir eminim. Yırtık pabuçlarının içinden çıkan parmaklarına bakardım, "biz Cumhuriyeti böyle kurduk" diyen kahraman insanlarımızın.

Sol yakama iliştirdiğim karanfildir Cumhuriyet. Yaralı askeri sırtında taşıyan diğer yaralı asker ruhu. Hiçbir ülkenin tarihi böyle bir mücadele görmemiştir eminim. Tüm zamanların en yürekli rejimidir Cumhuriyet. Dünyanın hiçbir kadınına nasip olmayan hakları vermiştir. Paranın değil, ilkelerin değerli olduğu bir dünyanın eseridir. Çocukları elinden tutar, büyükleri yüreğinden. Ruhunda bilgelik vardır, en anlamlı savaşın barış olduğunu ve bu toprakların sevdanın anayurdu olarak tarihe geçtiğini öğretmiştir bizlere.

Çocuklarımıza kalan son servetimizdir Cumhuriyet, mahşere kadar emanetimiz. Dünya döndükçe bu topraklarda var olacak. Ama bazen düşünüyorum da Cumhuriyet bizlere her şeyi verirken bizler ona hakkını verdik mi acaba

Okul arkadaşlarımı ve anaç öğretmenlerimi hiç unutmadım. "Keşke" diyorum "ilkokul yıllarımda bana bu duyguları aşılayan Burgazada Yatılı İlkokulu'ndaki aydın öğretmenlerim, aynı bilgilerin ışığında bugün yine saçlarımı tarasalar." 68 yaşındayım. Hala çocuklara ve Cumhuriyet'e olan aşkımdan başka bir şey bulamazlar, üstümü arasalar!

Mutluluk Takvimi

Hiçbir konuda fanatik olma.
Yaşlı insana öncelik tanı.
Sakinleş öyle cevap ver.

Bir zamanlar can bildiğin

Yabancıyla bir tutulur

Adına yemin verdiğin

Unutulur unutulur

Nerede gözlerde tütmeler

Kapıyı vurup gitmeler

Sabahı sabah etmeler

Unutulur unutulur

Vefa bilmez hiçbir veda

Yorgun güneş vurur cama

Unutamam dersin ama

Gözün gibi bakanlar da

Yananlar da yakanlar da

Unutulur unutulur

Hakkı YALÇIN

Koltuk değnekleriyle dolaşan haysiyetli bir ihtiyardır dürüstlük.

Polis memurları