Ben ilkokulu Trabzon İsmetpaşa İlkokulu'nda okudum.

İlk öğretmenim Orhan Duman'dı.

Okulumuz kaloriferli değildi; koridorlarında soba kokusu dolaşırdı. Yine de hiç üşüdüğümü hatırlamam. ünkü biz daha gelmeden okul çoktan ısınmış olurdu.

Dört hadememiz vardı. Aradan yıllar geçti, ikisinin adını hâlâ unutmam: Ali Amca ve Ayşe Teyze.

Sabahın karanlığında gelir, sınıfları süpürür, koridorları siler, sobaları yakarlardı. Biz içeri girdiğimizde okul sıcacıktı. Bahçede sıraya girer, Andımız'ı okur, sonra sınıflarımıza dağılırdık. ocuk aklımızla her şeyin kendiliğinden olup bittiğini sanırdık. Oysa o düzenin arkasında görünmeyen büyük bir emek vardı.

Bir başka şeyi de hatırlamıyorum: Öğrenim hayatım boyunca ders kitaplarının üç beş ay geciktiğini hiç yaşamadım. Eksikler elbette olurdu ama eğitim ciddiye alınırdı.

Bugün geriye dönüp baktığımda, ilk öğretmenim Orhan Duman'ı, Ali Amca'nın sobaya attığı odunun sesini ve Ayşe Teyze'nin sabun kokusunu hatırlıyorum.

Şimdi Millî Eğitim Bakanı çıkıp, "Bizim zamanımızda okullarda soba yoktu, ders kitapları üç beş ay sonra gelirdi." diyor.

Bilmem... Benim hafızam başka şeyler söylüyor.