23 Şubat akşamı kendime küçük bir ödül verdim. Uzun zamandır ertelediğim o "iyi gelir" duygusunu, fazla büyütmeden, fazla gerekçelendirmeden... ankaya Sahne'nin yolunu tuttum. Şehrin kalabalığı üzerimden tam çekilmemişti; yine de insan bazen tam da o kalabalığın içinden bir kapı bulup içeri giriyor. Işıklar sönünce, günün gürültüsü bir süreliğine
02.03.2026
5
Bu ülkede bazı rakamlar çok terbiyeli. Ne zaman konuşsalar, hayat bizden daha düzenli görünür. Geçen hafta açıklanan Yaşam Memnuniyeti verilerine baktım. Kâğıt üstünde tablo düzgün: "Mutlu olduğunu" söyleyenlerin oranı 2024'te yüzde 49,6 iken 2025'te yüzde 53,3'e çıkmış. Ortalama yaşam memnuniyeti puanı ise 10 üzerinden 5,7'de kalmış. Aynı tabloda
23.02.2026
3
Geçmiş öyküleri karıştırırken Ganita Direnişi'ne rastladım. Bir şehir bir zamanlar buldozerin önüne dikilmiş; bugünse denize varmak için iki yolu aşmayı kader sanıyor. O gün "Ganita bizim nefes alanımızdır" diyen kalabalığın sesini, bugünün kornaları bastırıyor. Ve şimdi Trabzon'da yağmur damlası bile denize ulaşamadan kaybolup gidiyor. 1963 yazı.
16.02.2026
3
Bazen bir akşamüstü, günün kalabalığı çekilirken kitaplığın önünde duruyorum. Elim yine aynı raflara gidiyor: Shakespeare. ünkü bazı metinler var; zamanı aşmıyor, zamanı deliyor. Sahnede bir kral devriliyor, salonda biz kendi hayatımıza bakıyoruz: Ben bu hikâyenin neresindeyim Shakespeare'in sahnesinde taç var; bizim hayatta kravat. Dekor değişiyo
09.02.2026
3
5
3
3
© 2025
