Tek başınalık için etrafta hiç kimsenin olmaması gerekmez; aslında tek başınalık en bariz şekilde kalabalıkların tam da içinde hissedilen bir şeydir.
"Herkes burada, etrafımda, yanı başımda" diye geçirdi içinden kederle, "ama nasıl oluyorsa yine de hiç kimse yok!"
Ayrılık çoğu zaman hiç bir arada olmamışlığın kederle farkedilmesiyle ortaya çıkar.
Tabiatın içinden kafamıza göre 'kurtarılmış bölgeler' söküp kurtararak modern şehirler kurduk, yalnızlık o tabiatsız şehirlerin icadıdır. Dağların, ırmakların, sonsuz kırların, gümrah ormanların, türlü türlü hayvanların, börtü böceğin, kuşların, kelebeklerin olduğu bir yerde kim olursa olsun hiçbir insan kendini yalnız hissetmez, buna fıtratı izin vermez. Yalnızlık için soğuk duvarlara ihtiyaç vardır. İnsanın sadece kendiyle konuşabildiği, buna mecbur olduğu bir yerde ancak yalnızlıktan söz edilebilir. Bu olmasın diye sürekli oyalanacak bir şeyler arar modern insan, kendini mahkûm ettiği döngü budur.
Duyguların 'ilişkiler' denen heveskâr arzulara malzeme edildiği bir zamandayız. Sevgi demode kabul ediliyor ve cana dokunduğu için olacak insanları korkutuyor. Sevgisiz ilişkiler çağın en kahredici, duygular bakımından insanları en çok yoksullaştıran icatlarından biri!
Refik Halid Karay'ın yeterince takdir edilmeyen büyük yazarlığına 'Gurbet Hikayeleri' kitabından bir örnek paragraf: "Bedenim kalmamıştı, yoktu. Yalnız içimi hissediyordum ve içimde yanarak tükenen yerimi! Bu, galiba yüreğimdi. Benliğim yanan bir kalpten ibaret kalmıştı; kar içinde tutuşmuş bir kalbin tek başına depreştiğini biliyordum, o kadar"
Hayal kırıklıklarının en büyüklerinden biri, kendinden vazgeçerek bütün varlığınla taşındığın yerde aslında hiç kimsenin olmadığını farkettiğinde yaşanır.
"Uzun zamandır değişmeni bekliyorum ama sen asla değişmiyorsun!" dedi adam. "Değişmesini bu kadar çok istediğin birinde neyi sevdiğini sordun mu kendine hiç!" dedi buna karşılık kadın.
'Hatırlayıp durmak' başka, 'unutmamak' başka, 'unutamamak' başkadır; kelimelerin sözlüklerde karşılığı olmayan anlamları da var.

2