DEVLETİN en temel görevlerinden biri, suçtan doğan ekonomik ve siyasi güç odaklarının oluşmasını engellemektir.

Bunun için de yalnızca suç işleyen kişileri değil, suçtan elde edilen serveti, şirketleri, örgütsel yapıları ve bunların oluşturduğu ekonomik ekosistemi de hukuk içinde tasfiye etme yetkisine sahiptir.

Türkiye'de bunun çok sayıda örneği yaşandı. Organize suç örgütlerine, uyuşturucu ve kaçakçılık şebekelerine ait olduğu tespit edilen malvarlıklarına el konuldu; çeşitli şirketler ve ticari işletmeler hakkında yasal işlemler yapıldı. Aynı şekilde geçmişte Anayasal düzeni ihlal ettiği veya yürürlükteki hukuka aykırı faaliyet gösterdiği iddiasıyla farklı siyasi partiler hakkında da kapatma davaları açıldı ve bazıları kapatıldı.
Milli Görüş çizgisindeki partilerden bölücü terörle ilişkilendirilen bazı siyasi partilere kadar farklı örnekler Türk siyasi tarihinde yer aldı. AK Parti hakkında da geçmişte kapatma davası açılmış olması, siyasi partilerin de hukuk denetiminin dışında olmadığını gösteren örneklerden biridir.

Bu örneklerin ortak noktası şudur:

Devlet, kaynağı suça veya hukuka aykırı faaliyetlere dayanan bir gücün zamanla meşrulaşmasına izin vermemeyi amaçlar.

Bu ilke yalnızca suç örgütleri için değil, siyaset için de geçerlidir.

Bir siyasi parti yalnızca programı, tüzüğü veya söylemiyle değil; hangi parayla kurulduğu, hangi kaynaklarla büyüdüğü ve kimler tarafından finanse edildiğiyle de demokratik meşruiyet kazanır veya kaybeder.

Siyasi faaliyet, demokrasinin en meşru alanlarından biridir. Ancak bu meşruiyet; finansmanının da şeffaf, hukuka uygun ve denetlenebilir olmasını gerektirir.

Bu nedenle yeni kurulan veya faaliyet gösteren bütün siyasi partilerin;

- Kuruluş sermayesinin kaynağını,

- Bağış ve finansman sistemini,

- Harcamalarının hukuka uygunluğunu,

- Mali kayıtlarının denetlenebilirliğini şeffaf biçimde ortaya koyabilmesi, demokratik hukuk devletinin doğal beklentisidir.

Aksi durumda, siyaset ile yasadışı finansman arasındaki sınır belirsizleşir. Böyle bir durumda sorun yalnızca mali bir ihlal olmaktan çıkar, demokratik düzenin güvenilirliği de tartışma konusu olur.