Demokrasinin olmazsa olmazı muhalefettir ama hangi demokrasinin

Malum biz hala demokrasi ile cumhuriyeti karıştırıyoruz. Oysa cumhuriyet bile başlı başına bir muammadır. Komünist sistem olan Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği de cumhuriyettir, tek parti zulüm rejimi olan Suriye Arap Cumhuriyeti de cumhuriyettir, İran teokratik de cumhuriyettir, Türkiye de kuruluşta tek parti, bilahare parlamenter ve daha sonra da başkanlık sistemi olan cumhuriyettir.

Görüldüğü üzere; demokrasisi olan, az demokrasisi olan, hiç demokrasisi olmayan cumhuriyetler vardır. Gerçek bir demokraside en tepe noktada olan halktır, onun emrinde halkın seçtiği parlamento, parlamentonun emrinde hükümet, hükümetin emrinde bürokrasi vardır.

Vesayetle hastalıklı demokrasi dönemimizde, bizde sözde parlamenter sistem vardı. En tepede vesayet odaklarının emrinde asker ve sivil bürokrasi, onun emrinde hükümet, hükümetin emrinde parlamento ve bunların hiçbirinin umurunda olmayan, en altta halk vardı!

Başkanlık sistemine geçtik ve demokrasimizi vesayetten kurtardık. Artık en tepede halk var, onun belirlediği başkan ve hükümeti var, yine halkın belirlediği parlamento var ve bunların hepsinin emrinde bürokrasi var. Böylece 'ucube' bir sistem olan bizdeki parlamenter sistemden kurtulduk.

Bu denli kakofoni düzen içinde CHP, cumhuriyeti kuran parti olarak, kendini her daim en tepede konumlandırdı. Emrinde olduğu vesayet odaklarını görmezden gelerek, iktidarcılık ve muhalefetçilik (muhalefette iken de muktedir olmayı) oynadı. Kendinden oluşturduğu bürokrasiyle el ele vererek halka tepeden baktı, halkın değerleriyle alay etti ve halkın büyük kesimine zulmü reva gördü.

CHP, bugün bile eskiden alışageldiği biçimde yıkıcı, tahrip edici, imha edici muhalefeti sergiliyor.

Bunun da yegâne sebebi, kurucu iddiasıyla kendini, bu ülkenin asıl sahibi ve sürekli muktedir addetmesidir. Nitekim muhalefet olduğu dönemlerde de muktedir edasıyla hareket etmiş ve başta iktidar dahil halka üstten bakmayı sürdürmüştür.

CHP'nin yıkıcı muhalefet anlayışı dünyanın hiçbir yerinde yoktur. Öyle ki, iktidarın yaptığı dünyanın en güzel işine-eserine-hizmetine bile iyi ve güzel diyemeyeceklerini kendileri itiraf ediyor.

Bunun manası; CHP'nin hakkı teslim etmek, gördüğünü olduğu gibi söylemek gibi bir alışkanlığı yoktur. On parmağında on kara olup bunu önüne gelene çalmayı muhalefet etmek zannediyorlar.