Babam ve umut

Bir ay kadar önce babamı solunum sıkıntısı nedeniyle Koç Üniversitesi Hastanesi Göğüs Hastalıkları Bölümü'nden Dr. Fatma Işıl Uzel'e götürdük. Işıl Hanım, sağ akciğerin havalanmadığını, bir gece hastanede yatmasını önerdi. Ertesi gün sağ akciğer tedavi edildikten sonra alıp evimize getirecektik. Bütün yaz boyu beş kez hastaneye yatmıştı, yine akciğerle ilgili sebepler yüzünden. 3-5 gün kalıyor, toparlanınca taburcu oluyordu. Bu defa öyle olmadı. Sabah 6'da babamın gözleri sola kaymış hâlde sabitlendi. Bir beyin nöbeti. Tetkikler yapıldı hemen ilaç başlandı. Işıl Hanım akciğerle ilgili tedavisini yaptı. Akciğer rahatladı. Beyin tomografisi ve ardından beyin MR'ı çekildi. Akşam, babamın beyninde epey kötü huylu bir tümör olduğunu öğrendik. Zaten sayısını artık benim bile hatırlamadığım kadar çok hastalığı olan 82 yaşındaki babam ve kanser.

O noktadan sonra hastanede geçen 28 gün. Benim yıllık izinlerimi kullanıp yazı yazamadığım. Sizin ikinci hafta da köşeyi görmeyince iyi olup olmadığımı sorduğunuz, durumu öğrendiğinizde, dualarınızı, şifa dileklerinizi gönderdiğiniz. Arayan soran her okuruma müteşekkirim. O yüzden bu yazıyı yazma ihtiyacı hissettim. Haftalarca köşe arası olmaz. Gazetecilik terbiyesiyle, okura saygı gereği açıklama yapmak gerekir. Hayatın ne kadar sert olduğunu bilen biriyim. Giderek daha da sertleştiğini. Herkesin canının burnunda olduğunu. Akşamları o bir bir yanan evlerin ışıklarının altında ne büyük karanlıkların, hastalıkların, zorlukların yaşandığını. O yüzden kimseyi de üzmek istemem. Tam tersi, dilim döndüğünce umudu kutsayan bir yazı yazma niyetindeyim.

Hayatta en çok babasını seven tüm çocuklar gibi babama hayrandım hep. Onun tadından yenmez sevgi doluluğuna, soğukkanlılıkla problem çözme bilgisine, özgüvenine, beş kız evlat yetiştirirken onları hep iyiliğe, doğruluğa ve çalışkanlığa yöneltmesine ama en çok da umudu hiç elden bırakmadığı yaşama sevincine. Henüz 55 yaşındayken beyin kanaması geçirip, bütün iş ve sosyal hayatından koptuğu hâlde bir tek gün bu niye benim başıma geldi sorusunu sormadı. Her güne şükrederek başladı. Sağ tarafına gelen felci, fizyoterapilerle, kendi çabalarıyla alt etmeyi başardı. Durumunu kabullendi. Gelen her hastalığı. Mizah duygusunu hiç yitirmedi. Demansla geçen son beş yılda bile, kapalı olmadığı dönemlerde, elinde kalan üç beş kelimeyle espri yapmaktan vazgeçmedi. Hayatın güzel olduğunu babamdan öğrendim. Her koşulda yaşama asılmak gerektiğini. Evet hastalıklarla geçen bir 27 yıl yaşadı ama onu güzelleştirmeyi bildi. Öğrenmek başka bir şey idrak etmek başka... Ne kadar idrak edebildim bilmiyorum. Ama en azından cümlesini kurabiliyorum ve bunu sizinle paylaşmak istedim.

Hastane günleri zordu. 10 gün önce yoğun bakıma kaldırıp entübe ettiler, bize her şeye hazırlıklı olmamız söylendi. Ama üç gün sonra toparlandı, odaya geçti, dün de evimize getirdik. İnanırım ben Allah'a. Onun isteğiyle babamın son kavşakta bir mucizeye daha imza attığını biliyorum. Duanın gücünü. Hastanenin yoğun bakım doktorlarının çabasını ve emeğini. Ardından da babamın gücünü. Direncini. Yıllar önce fizik tedavi için götürdüğümüz Prof. Dr. Ender Berker "Beynin böyle bir bölgesinde böylesine büyük bir kanamayla bu kadar iyi hâle gelebilmek... Okullarda vaka örneği olarak anlatılmalısınız Hikmet Bey," demişti. Doktorlar demişken, 27 yıl babama ve bize yol arkadaşlığı yapan, Dr. Jan Klod Kayuka, Dr. Salih İnal, Prof. Dr. Talat Kırış, Prof. Dr. Ebru Altındağ, Prof. Dr. Civan Işlak, Dr. Taylan Şahin başta olmak üzere tüm doktorlarımızı saygı ve sevgiyle anmak isterim. Son olarak da, şu son bir ayda, bilgi birikimi ve titiz yaklaşımının yanı sıra, babama, anneme, kardeşlerime ve bana gösterdiği şefkatle yanımızda duran Dr. Işıl Uzel'i. Tedavi sırasında kendi branşlarında destek olan tüm doktorları. Güler yüzlü işine hâkim hemşireleri. Elbette süreç boyunca babamın tedavisinin en iyi şekilde yapıldığı Koç Üniversitesi Hastanesi'ne de teşekkür etmek isterim. Bu arada şunu da söylemeden geçemeyeceğim: Hastanenin kafesine her gidişimde önüme çıkan kitap otomatında göz göze geldiğim "Küçük Prens" de bana hep umut aşıladı.