Boşanmaların ardında çoğu zaman tek bir neden yok. Günlük hayatın içinde biriken kırgınlıklar, azalan iletişim ve sarsılan güven, ilişkileri yavaş yavaş tüketiyor. Oysa zamanında atılan doğru adımlar, bu gidişatı değiştirebilir.

Birçok çift evliliğin ilk yıllarında büyük bir heyecan yaşar. Her şey güzel görünür. Ama zamanla, fark edilmeyen küçük çatlaklar derin yaralara dönüşür. Bunlar tam da görülmez kırılma noktalarıdır. En sık karşılaştığım sorunlardan biri iletişim yarası. Eşler konuşuyor gibi görünür ama aslında birbirini duymaz. "Bugün nasılsın" sorusuna verilen "İyiyim" cevabı, aslında "Yorgunum, anlaşılmak istiyorum, korkuyorum" diye haykıran bir çığlıktır. İnsan beyni, ilişkilerde "güven" hormonları salgılar: Oksitosin ve vazopressin. Bu hormonlar düzenli fiziksel temasla, samimi sohbetlerle, ortak anılarla beslenir. Ama modern hayatın hızı, telefon ekranları, iş stresi bu bağı zayıflatır. Bir taraf "Beni artık görmüyorsun" derken, diğer taraf "Ne yapayım, hayat böyle" diye savunmaya geçer. Bu savunma mekanizması, eleştiri, aşağılama ve uzaklaşmayla sonuçlanır. Psikolog John Gottman'ın uzun yıllar süren araştırmaları, mutlu evliliklerin sırrının "dönme" davranışı olduğunu gösterir: Eşiniz size uzandığında, siz de ona dönersiniz.

KAYINVALİDE SENDROMU ÖNEMLİ

Dönmezseniz, duygusal mesafe açılır ve boşanma kaçınılmaz hale gelebilir. Güven kırılması ise en derin yaralardan biridir. Aldatma, yalan, gizli harcamalar veya duygusal ihanet... Bunlar beynin "tehlike" merkezini tetikler. Amigdala aşırı çalışır, sürekli tetikte olma hali başlar. Güven bir kere sarsılınca, onarmak aylar, bazen yıllar alır. Terapide gördüğüm çiftlerin çoğu "Bir daha asla aynı olamayız" diyor. Ama bazıları, dürüst bir çabayla yeni bir temel atabiliyor. Bu çaba, pişmanlık, sorumluluk alma ve tutarlı davranış gerektirir. Beklentiler ve gerçeklik arasındaki uçurum günümüzün en büyük psikolojik tuzağı, mükemmeliyetçi beklentilerdir. Sosyal medya, filmler, diziler bize "mutlu son"u satıyor. Oysa gerçek evlilik, iki kusurlu insanın her gün yeniden seçim yaptığı bir alandır. Erken evlenenlerde bu uçurum daha da derinleşir. Gençlik heyecanı bittikten sonra "Bu muymuş" sorusu gelir. Kariyer odaklı hayatlar, bireysel özgürlük arayışı da evliliği "ben" ile "biz" arasında sıkıştırır. Kadınlarda sık gördüğüm bir tema: "Artık kendimi kaybettim." Yıllarca çocuk, ev, eş için fedakarlık yapan kadın, bir gün "Ben kimim" diye sorar. Erkeklerde ise "Yeterince takdir edilmiyorum, yük omuzlarımda" hissi baskındır. Bu duygular bastırıldıkça öfkeye, ilgisizliğe veya depresyona dönüşür. Psikolojide "duygusal ihmal" olarak adlandırılan bu durum, boşanmanın sessiz katillerinden biridir. Aile müdahaleleri de ayrı bir yaradır. "Kayınvalide sendromu" diye küçümsenen mesele, aslında sınırların belirsizliğinden kaynaklanır. Her iki tarafın ailesi de "Bizim bildiğimiz doğru" diye devreye girince, çift kendi evliliklerini kuramaz. Bu, bağımsızlık ihtiyacıyla çatışır ve kronik gerilime yol açar.

UZUN EVLİLİĞİN FORMÜLÜ

Yıllardır evli kalan çiftlerle konuştuğumda ortak noktalar çıkıyor: Arkadaş gibi olmak, mizahı kaybetmemek, küçük jestlerle sevgiyi canlı tutmak, değişime açık olmak (her ikisi de büyümeye devam eder), affetmeyi öğrenmek ama sınırları da korumak. Psikolojide "bağlanma teorisi" der ki, güvenli bağ kuran insanlar zorlukları birlikte aşar. Güvensiz bağlananlar ise sürekli test eder veya kaçar. Boşanma bazen en sağlıklı seçim olabilir, özellikle de toksik, şiddet dolu ilişkilerde... Ama çoğu durumda erken müdahale ile evlilik kurtarılabilir ve daha güçlü hale gelebilir. Her birimiz kendi evimizde, kendi ilişkimizde bir fark yaratabiliriz. Eşinize bugün bir mesaj atın, "Seni seviyorum ve seninle olmak istiyorum" deyin. Çocuklarınızın yanında sevgi modeli olun. Sorun yaşadığınızda utanmadan yardım isteyin. Çünkü güçlü aileler, güçlü bir toplum demektir. Evliliği bitiren şey büyük kavgalar değil, her gün sessizce ölen küçük sevgilerdir; onu kurtaran ise her sabah yeniden 'seninle devam etmek istiyorum' demeyi seçen kalplerdir.

SÜREÇ ÇOCUKLAR İÇİN TRAVMATİK OLABİLİR

Boşanma kararı verildiğinde rahatlama hissedebilirsiniz ama arkasından yas süreci gelir. Kabul, öfke, pazarlık, depresyon ve kabullenme aşamaları yaşanır. Özellikle çocuklar için bu süreç travmatiktir. Ebeveynler arasındaki çatışma devam ederse, çocuklar "Ben mi sebep oldum" sorusuyla boğuşur. Bağlanma stilleri bozulur; ileride sağlıklı ilişki kurmakta zorlanırlar. Yetişkinlerde ise yalnızlık korkusu, kimlik krizi, ekonomik kaygılar devreye girer. Yeniden evlenme oranları yüksek olsa da ikinci evliliklerde de benzer sorunlar tekrarlanabilir. Çünkü değişmeyen iç dünyamız, yeni ilişkide de aynı kalıpları getirir.