HER obezite aynı değildir. Obeziteyi tek bir başlık altında toplamak, aslında birbirinden tamamen farklı hastalıkları aynı kefeye koymak demektir. Oysa klinikte bu ayrımı yapabilmek kritik; çünkü her obezitenin nedeni farklı, dolayısıyla tedavisi de bambaşkadır.

Bu yazıda maalesef sıklıkla gözden kaçan, yeterince ele alınmayan ve artık yeni tedavi seçenekleri bulunan genetik ve "hipotalamik obezite"den bahsedeceğiz. Özellikle beyin ameliyatları sonrasında aniden ortaya çıkan ya da genetik bir kod hatasıyla henüz çocukluk çağında başlayan bazı obezite türleri, beynin derinliklerinde enerji dengesini yöneten merkezlerdeki bir iletişim aksamasının sonucudur.

Bu nedenle beyin hasarı sonrası gelişen "hipotalamik" obeziteyi ya da tek gen mutasyonlarına bağlı gelişen genetik obeziteyi ayırt etmek ve gerekli taramaları yapmak hayati önem taşır. Çünkü bu hastalarda sorun yaşam tarzı değildir. Diyetler, cerrahi yöntemler ya da diğer obezite türlerinde oldukça etkili olan GLP-1 tedavileri bu hastalarda işe yaramaz. Çünkü bu hastaların beyninde iştah cevabı oluşmamaktadır; sürekli açlık ve yemek arayışı, öyle kontrol edilemez bir seviyeye ulaşır ki bazı aileler buzdolabına kilit vurmak zorunda bile kalır.

Tam da bu yüzden bu ayrımı yapmak bugün her zamankinden daha kritik. Çünkü uzun yıllar "tedavisi yok" denilerek çaresiz kabul edilen bu tablolar için etkili tedaviler artık klinik uygulamaya girmeye başladı.

AMELİYAT SONRASI GELİŞEN HİPOTALAMİK OBEZİTE

Özellikle beyin cerrahisi sonrası ortaya çıkan ve "edinilmiş hipotalamik obezite" dediğimiz tablo, üzerinde hassasiyetle durulması gereken bir durumdur. Beyin tabanında, hipofiz bezine yakın bölgede gelişen kraniyofaringiyom gibi tümörlerin ameliyatı veya radyoterapisi sonrasında ya da kafa travmalarında hastalarda ani ve durdurulamaz bir kilo artışı görebiliyoruz.

Aileler ve hekimler haklı olarak hayati öneme sahip tümörle mücadeleye o kadar odaklanırlar ki, sonrasında gelişen bu aşırı obezite bazen "ikincil bir problem" gibi görülüp arka planda kalabilir. Oysa bu hastalar, iradeleri dışında gelişen beynindeki hasar nedeniyle "patolojik bir açlık" (hiperfaji) yaşarlar. Ne kadar yerlerse yesinler beyin sürekli "açsın, ye" komutu gönderir. Bu tablo, tedavisi klasik obeziteden tamamen farklı olan, ciddiyetle ele alınması gereken bağımsız bir hastalıktır.

VÜCUDUN ORKESTRA ŞEFİ: HİPOTALAMUS

Hipotalamus, beynimizin en tabanında yer alan, fındık büyüklüğünde ancak işlevi devasa bir merkezdir. Onu vücudumuzun "ana iştah şalteri" gibi düşünebilirsiniz. Ne zaman acıkacağımızı, ne zaman doyacağımızı ve ne kadar enerji yakacağımızı o belirler. Eğer bu merkez hasar görürse ya da genetik olarak düzgün çalışmazsa, kişi ne kadar iradeli olursa olsun "doyma" sinyali beyne ulaşmaz. Vücut sürekli bir "kıtlık" moduna girer ve enerji hızla yağa dönüştürülür. Kontrol edilemeyen, sürekli yeme arama ve aşerme davranışı görülür. Obezite hızla ilerler ve diğer hastalıklar için zemin hazırlar. Özellikle çocuklarda bu duruma uzun süre maruz kalmak, yaşam boyu ciddi bir yük oluşturur; kalp krizi ve inme gibi normalde ileri yaşlarda görülen sorunların 20'li yaşlarda bile ortaya çıkmasına yol açabilir.

ÇOCUKLUK ÇAĞI OBEZİTESİ

Hani o aile sofralarında, bayram ziyaretlerinde yanakları sıkılan, "Maşallah, ne güzel de yiyor" diye sevilen o "tombik paşalar" vardır ya... Toplum olarak iştahlı bebekleri sevmeyi, o dolgun yanakları adeta bir sağlık nişanesi gibi görüp bu durumu normalleştirmeyi, hatta şirin göstermeyi çok severiz.

Oysa her tablo göründüğü kadar masum olmayabilir. Özellikle 1-2 yaş gibi çok erken bir dönemde başlayan durdurulamaz iştah ve hızlı kilo alımı, basit bir "gürbüzlük" değil; beynin derinliklerinden gelen bir alarmın işareti olabilir.

Bazı çocuklarımız; leptin reseptörü ve sinyal yolaklarındaki eksiklikler nedeniyle, vücudun enerji dengesini yöneten sistemlerdeki genetik "yazım hatalarıyla" dünyaya gözlerini açarlar. Bu çocuklarda şahit olduğumuz şey aslında bir "şımarıklık" veya fazla yemek tutkusu değildir; beynin "doydum" sinyalini fiziksel olarak hiç oluşturamamasıdır. Yani ortada iradeyle kontrol edilemeyecek kadar güçlü, biyolojik bir açlık vardır.