Tüm ömrünü Mescid-i Aksa'nın kurtuluşuna adayan Mervan İsa, Kassam Tugayları Genelkurmay Başkan Yardımcısı'ydı. Aynı zamdan Muhammed Dayf'ın vekiliydi. Filistin İslami Direnişi'nin filizlenmesinden büyümesine kadar direnişin tüm safhalarına tanık oldu. Onun hayatı, Filistin direnişinin bilinmeyen hikâyesini gözler önüne seriyor. Sizi toprakları için hayatını ve tüm varlığını feda eden bir Müslüman'ın gerçek hikâyesiyle baş başa bırakıyoruz.

KİMLİĞİM, SOYUM VE YETİŞMEM!

Tam adım, Mervan Abdülkerim İsa olup mücahitler arasında "Ebu'l Berâ" künyesiyle tanınırım. Ailemizin adı, İsa'dır. Gazze'de İsa ailesi olarak biliniriz. Esasen, işgal altındaki Mecdel şehrine bağlı Beyt Tayma beldesindeniz. Ancak Siyonistler, 1948 yılındaki Nekbe sırasında ailemizi buradan zorla sürmüş. Bu nedenle ailemiz, Gazze'nin orta bölgesinde Deyrulbeleh ilçesi sınırları içindeki Bureyc Mülteci Kampı'na yerleşmiş. Burada sürgünde yaşayan bir ailenin ferdi olarak 21 Ekim 1965 yılında dünyaya geldim. Tüm variyetimizi Beyt Tayma'da bıraktığımız için yoksul ve evsiz kalmıştık.

Bureyc Mülteci Kampı'na yerleşen insanlar, zamanla derme çatma kulübeler inşa ettiler. Yaşama tutunmaya çalıştılar. Çadırlar yıllar geçtikçe kulübelere, tuğladan basit odalara sonra da kocaman bir mahalleye dönüştü. Kampımızın tam merkezinde Mescid-i Kebir Camii bulunuyordu ki hepimizin hayatının odağındaydı. Mahallemizde çeşitli aktiviteler olurdu. Kampımızın adı, basketbolcularıyla meşhur olmuştu. Bu spora ev sahipliği yapan bir kulübü bulunuyordu. Ben de "el-Bureyc Hizmet Kulübü"nde basketbol oyuncusuydum. Camimiz, basketbol spor kulübümüz ve sağlık ocağı bir aradaydı.

Şekil 1: Bureyc Mülteci Kampı'nda inşa edilen Mescid-i Kebir Camii, Basketbol Kulübü ve Sağlık Ocağı.

Evimiz kampın orta yerindeydi. İsrail askerleriyle çatışmaların yaşandığı protestoların tam göbeğindeydi. İsa ailesi olarak hanemizde şehitler, yaralılar ve esirler hiç eksik olmadı. Ben on dört yaşından itibaren camiye düzenli olarak gitmeye başladım. İslami Hareket'in camideki faaliyetlerine katıldım. Dindar bir ailemiz vardı. Babam Hacı Abülkerim, dostları arasında mücahit olarak tanınırdı. Künyesi Ebu Adnan idi. İslam davetçisiydi. Hem kendisini hem de evlatlarını birer mücahit olarak yetiştirdi. Babam 18 Kasım 2022'de Gazze'de vefat etti. Namazını kampımızın camisinde kıldık ve taziyeleri spor kulübünde kabul ettik.

Şekil 2: Hacı Abdülkerim İsa

En büyük abimin adı Adnan idi. Onunla en küçük kardeşim Vâil arasında yirmi yaş fark vardır. Abim Filistinli direnişçilere destek olduğu gerekçesiyle uzun yıllar İsrail zindanlarında yattı. İlk kez 1981 yılında tutuklandı. Annemle babam zindanda onu ziyarete giderken bir yaşındaki Vâil'i de beraberlerinde götürürlerdi. Abim dört yıl zindanda tutuldu. Daha sonra 1988 yılında tekrar tutuklandı ve beş yıl daha zindanlarda kaldı.

Kardeşim Vâil Abdülkerim İsa'dan özellikle bahsetmek isterim. Vâil, erkek kardeşlerimizin en küçüğüydü. 29 Haziran 1980 tarihinde dünyaya geldi. Ahlâklı ve dindar bir çocuktu. Sempatik ve hoşsohbetti. Kitapları, okumayı ve sporu çok severdi. Bureyc Kampı'nda ilköğretimini tamamladı. Kitap sevgisi, üniversite hayatına da yansıdı. 2003 yılında Gazze İslam Üniversitesi Kütüphanecilik Fakültesi'nden mezun oldu. 2002 yılında üniversite öğrencisiyken HAMAS'a katıldı. Kampımızdaki Mescid-i Kebir Camii'nin spor işlerine o bakardı. 2004 yılında Filistin Askeri Akademisi'ne kaydoldu ve Askeri Bilimler alanında diploma aldı. Evlendi ve iki kızı ve iki oğlu oldu. Ona "Ebu Ahmed" derlerdi. Askeri istihbarat alanında o kadar ilerlemişti ki Şabak'a sızabiliyordu. Şabak'ın istihbaratını eleğe çevirmişti. Karşı İstihbarat teknikleriyle İsrail ajanlarını deşifre ediyordu. Güvenilir ve sır tutan biriydi. Ben Kassam Genelkurmay Başkanı Yardımcılığı'na atanınca onu özel kalemim olarak yanıma aldım. Seyfulkuds Savaşı sırasında kardeşim Vâil ve Kassam komutanlarından Hasan Kahveci, Gazze'nin Tellulhevâ semtinde bir binadaydı. Blundukları bina, İsrail uçakları tarafından bombalandı. Her ikisi de 12 Mayıs 2021 tarihinde şehit düştü.