Bizim kuşağın şansı ustalarının olmasıydı

Çetin Gürel...
Benim gazeteciliğimin ilk cümlelerinden biriydi.
Çünkü bu mesleğe başlamama sebep olan iki insan varsa biri Öcal Uluç, diğeri Çetin Gürel'di.
Hayat bazen bir insanın size "Gel bakalım..." demesiyle değişiyor.
Benim hayatım da öyle değişti.
O gün bana kapısını açan insan, bugün ardında yüzlerce gazeteci bırakıp gidiyor.
Gazetecilik farklı bir meslektir.
Muhabirken haberin peşinden koşarsınız. Eğer şansınız yaver giderse...
Sonra müdür olursunuz; Genel Yayın Yönetmeni ya da bir üst düzey bir yönetici...
Çetin Gürel; hepsini, daha fazlasını da oldu.
Patron da oldu; Türkiye'nin ilk haftalık ekonomi gazetesi Gözlem'i kurdu, çok da başarılı oldu.
Çetin abi farklıydı.
Makamları, kapıları, odaları değişti ama haber merakı hep devam etti.
Türkiye'de yönetici olup muhabir kalabilen insan sayısı zaten çok değildir.
O, son örneklerden biriydi.

İZMİR'İ HİÇ UNUTMADI
HEP AYRI YERE KOYDU

Bir şeyi daha çok iyi bilirdi.
İstanbul gazeteciliği ile Anadolu gazeteciliği arasındaki görünmez detayları...
Çünkü Sabah'ın kuruluşunda genel müdür olarak, en tepede görev yaptı ama Anadolu'yu, hele hele İzmir'i hiç unutmadı.
Belki de bu yüzden onun gazetelerinde başarı vardı; çünkü odak noktada her zaman insan vardı.
Düşündüm...
Çetin Abi bana gazeteciliği mi öğretti Evet ama onun gazeteciliğinde haberin namusu, haberci kalmak vardı.
Ve elbette vefalı olmak...
Bir telefonun bazen bir maaştan daha değerli olduğunu...
Bir cümlenin bazen bir terfiden daha önemli olduğunu...
Hiç beklemediğiniz bir anda arayıp...
"İyi misin" demeyi de öğretti.

BİZ İKİ KELİME
ÇETİN ABİ DERDİK

Çünkü insan bazen sadece o soruyla ayağa kalkıyor.
Bunu iyi bilenlerdenim.
Bizim kuşağın şansı vardı.
Ustaları vardı.
Bugün mentor diyoruz.
Koç diyoruz.
Biz "Çetin Abi" diyorduk.
Hepsi buydu.
İki kelime...
Ama içinde kocaman bir güven vardı.
Son yıllarda gazetecilik üzerine çok konuşuyoruz.
Yapay zekayı, algoritmaları, tıklanmayı, aboneliği...
Bence gazeteciliğin asıl kaybettiği şey bunlar değil.
Çetin Gürel gibi insanları kaybediyoruz.
Çünkü iyi gazeteciler yetiştiren şey bilgisayarlar değildir.
İyi insanları yetiştiren iyi insanlardır.

ÖNEMLİ BİR KUŞAĞIN
GAZETECİ TEMSİLCİSİ

Bugün bir gazeteciye veda etmiyoruz.
Bir karakteri uğurluyoruz.
Bir gazetecilik ahlakını...
Bir kuşağın ağabeyini...
Ben ise çok sevdiğim bir insanı...
Telefonum artık çalmayacak.