Doğrusu ya Vincenzo Montella dönemindeki çoğu maç gibi topu elde tutup, pas yapma hususunda pek de zorlanmadı Milliler. Sorun oyun kurulumu aşamasına geçilirken ortaya çıkıyordu. Geçmişte de böyleydi, hücum ediliyor ama edilirken oyuncular ya birbirini bulamıyor ya da aranan oyuncu kayboluyordu! Örneğin... Sergen Yalçın, 'Size santrfor getirdim' dediği Enes Ünal'ın ilk devre istatistiği bir 'Faul alma' ve iki kez de 'Rakip ceza sahasında topla buluşma'dan ibaret kaldı.

İlk golü atan Arda Güler'in fazlaca enerji harcadığı oyunda, çevresindeki hiçbir oyuncunun hatırı sayılır istatistik üretememesi de aynı sorundan kaynaklanıyordu. 39. dakikada İsmail baskıyla topu kapıp, Enes'e aktardı, ancak top alacak kimse olmadığı için Enes topu saklarken rakip faul yaptı! İsmail o ara defans hattına yığılmış takım arkadaşlarına hiddetle 'Gelsenize' diye bağırıyordu! Oysa Belçika her daim pasta düzenli, baskıda kontrollü, hücumda bilinçli görünümdeydi.

Kazanan her zaman gerçektir

İkinci devre ilkinden daha düşük tempoda başlayınca Belçika iyice görünür hale geldi. Sergen Yalçın, 58'de birinci santrforunu yedeğiyle, bu oyundan görünmez hale gelen 'Kurucu'sunu da diğer kurucu Çalhanoğlu ile değişti! Öyle koptu ki takım birbirinden, izleyen herkes Jeremy Doku'nun sololarının nasıl sonuçlanacağını merak ediyor olmalı! Onlar da olmadı ama sona doğru yine çoğu maçta olduğu gibi yüksek gayret gösterip, yine sonuç alamadı Milliler. Dolayısıyla beklemiyordum ve değişen herhangi bir şey olmadı. Montella döneminde ne gördüysek Sergen Yalçın döneminin ilk maçında da benzerlerine şahit olduk. Bilinir, slogan ve propagandanın varacağı yer gerçekle yüzleşilen noktaya kadardır. Yüzleşme ne kadar gecikirse slogan ve propaganda o kadar güçlü görünür ama kazanan her daim gerçektir.