Bir akşam önce İstanbul'da yaşananların getirdikleri bir yanda, yedi haftadır ligde gol atamamış Gençlerbirliği diğer yanda. Aslına bakarsınız işler epeydir Galatasaray'ın belirlediği akışta ilerlerken ligde durduk yere strese giren de onlardı. En dertsiz geçirecekleri periyodu sıkıntıya sokan biraz da kendileriydi. Oysa ki ligin epey üzerindeydiler her hatlarıyla. Lige hükmetme konusunda da tecrübeleri epey üstündü. Ne var ki, muhtemelen bazı futbolcularıyla yaşadıkları sorunları halledememiş olmaları ayaklarına dolanmış olmalı. Ancak lig ortalaması o denli düşük ki, tıpkı bu maç gibi kendilerini zorlamadıkları bir karşılaşma bile hem puan hem moral avantajını yeniden ele geçirmeleri için fırsat yarattı. Neredeyse hiçbir şey yapamayan Gençlerbirliği vardı karşılarında. Aslında inşa ettikleri ilk pozisyon Mauro Icardi tarafından gol yapılınca maç orada bitmişti ya yine de bu oyunun adı futboldu ve bir gece önce olduğu gibi umulmadık şeyler olabilirdi!

Son fotoğraf

Oldu da... 0-3 olabilecek maç ofsayt kararının ardından M'baye Niang golüyle 1-2 olunca gerginlik seviyesi yeniden yükseldi. Ancak o gol de futbolun getirdiklerinden biriydi ve Gençler bu haliyle devamını getirecek bir şey yapacak takım değildi. Lakin Galatasaray gömüldükçe maçın sonuna bir ''belirsizlik heyecanı'' gelmedi de değil. İstatistikler, maçın hâl ve gidişi gösteriyordu ki, Galatasaray zorlanmadan maçı kazanacak taraftı. Tecrübesi, derinliği, çeşitliliği nedeniyle zorlanarak da olsa kazanan yine onlardı. Maçı da, ligin bu haftasını da anlatan son fotoğraf ise maç sonundaydı; Barış Alper Yılmaz elinde Galatasaray bayrağı, sırtında 53 numaralı formasıyla (Rize) galibiyeti kutluyordu!