İlk maçtaki net skor nedeniyle olsa gerek Beşiktaş açısından tempoyu yükseltmeyi gereksiz gösteren bir ilk devre izledik. Oysa tam tersi olmalıydı. Çünkü oyunu geliştirmek için alınması gereken uzun yolun önemli bir durağıydı bu maç. Maç boyu topla daha çok oynayan Beşiktaş ise de topun kullanımı ofansif çözümlerden çok defansif güvenlik uygulamalarına hizmet etti sanki. Gerçi o da başarılamadı. Sahasından çıkmayan Kauno Zalgiris ilk olarak 15 ile 18. dakikalar arasında gol olabilir iki pozisyon buldu. Bu tip maçların Süper Lig'de özellikle deplasmanlarda sıklıkla yaşanacağı düşünüldüğünde burada yapılacaklar önemliydi. Hatta son Alanya maçı neredeyse tam da bu nitelikteydi. O maçın sonucunu hakem kararına bağlanarak geçiştirildi ama futbolun öğreticiliği gecikmeden devreye girdi. Dolayısıyla Beşiktaş bu maçı ofansif çözümlere dair denemeler yapabileceği yüksek nitelikli antrenman maçı olarak görebilmeliydi. Yani kendi alanında hareket etmeyen rakip kalabalığı yerinden oynatacak pas hız ve ritmine yükselebilmeliydi.

Sorun bitiricilik değilmiş!

İkinci devre ise korkulan oldu. Hata bekleyen rakip hatayı bulup, golü attı. Böylece Beşiktaş'ın temel sorununun Vincenzo Italiano'nun sık sık belirttiği gibi sadece bitiricilik olmadığı da ortaya çıktı. Maç sonuna doğru Kauno'nun üst üste girdiği ve tamamlayamadığı pozisyonlar Beşiktaş'ın çalışması gereken çok ders olduğunu göstermiştir umarım. Çünkü özellikle ülkedeki rakipleri için Alanya maçından sonra bir de bu maç, epey veri sağlamış olmalı. Bu sayede futbolun, sadece pahalı oyuncu ya da hakem kararına bağlı olmadığını gösteren derslerle dolu olduğunu bir kez daha idrak ettik. Evet Beşiktaş yola UEFA'da da devam ediyor ama çalışması gereken çok ders olduğu da muhakkak.