Maçtan önce ilk 11'ler açıklandığında, sahada aynı anda hem Sidiki Cherif hem de Anderson Talisca'yı görmeyi düşünmemiştim. Normalde şampiyon olmak için kazanmak zorunda olan Fenerbahçe'nin skor gelmemesi halinde maçın son 20 dakikasında risk almasını beklerdim, ama Konya'daki 120 dakikalık yıpratıcı maç, Tedesco'ya takımınının son bölümde bu tempoyu yapamayacağını düşündürdü. O da maçın başında, takımın enerjisi daha tazeyken skoru almak için böyle bir 11'i sahaya sürdü. İşler de planladığı gibi gitti. Ama kaçan penaltı ve ardından Galatasaray'ın oyuna ağırlığını koyması tüm planları bozdu. Kısacası Tedesco şah çekti, Okan Buruk mat etti.

Maçın Kırılma Anı: 13. Dakika

Fenerbahçe için maçın en kritik fırsatı 13. dakikada geldi. Anderson Talisca penaltıyı değerlendirebilseydi maçın senaryosu tamamen değişebilirdi. Ama kaçan penaltı sonrası psikolojik üstünlük Galatasaray'a geçti.

Bu dakikadan sonra Galatasaray; topa daha fazla sahip oldu, oyunu Fenerbahçe yarı sahasına taşıdı, orta sahada daha sert ve daha organize kaldı, Fenerbahçe'nin geçiş hücumlarını kontrol etti. Fenerbahçe ise erken gol fırsatını kaçırdıktan sonra oyuna ortak olmakta zorlandı.

Galatasaray Neleri Doğru Yaptı

Galatasaray'ın en büyük artısı oyunu tek bir bölgeye sıkıştırmamasıydı. Hücum yönleri oldukça dengeliydi: Yüzde 33 sağ kanat, yüzde 31,9 sol kanat ve yüzde 34,3 merkez. Bu dağılım çok önemli. Çünkü Galatasaray hücumda tahmin edilebilir olmadı. Fenerbahçe savunması bir bölgeye yoğunlaşamadı.

Özellikle merkezde Torreira ve Lemina'nın fiziksel üstünlüğü, Galatasaray'ın ikinci topları toplamasını sağladı. Bu da baskının sürekliliğini artırdı.