Galatasaray'ın 26. şampiyonluğu, sezon boyunca kurulan oyun planının ve bu planın kritik anlarda korunabilmesinin sonucu olarak okunmalı.

Yerleşik hücumda çizgiyi genişleten yapı, merkezde üçüncü adam bağlantıları ve top kaybı sonrası ilk baskı, takımın ritmini belirleyen temel başlıklardı. Geçiş anlarında mesafe disiplininin korunması ve savunma hattının önde kalabilmesi de oyunun kontrolünü çoğu bölümde Galatasaray lehine çevirdi.

Ancak sezonun her anı bu kadar akıcı değildi. Özellikle bazı maçlarda ilk baskının kırılmasıyla takım boyu uzadı, merkezdeki mesafeler açıldı ve top rakibe daha kolay teslim edildi. Yerleşik savunmada ikinci toplara verilen reaksiyonun geciktiği, hücumda ise merkez üretiminin düştüğü anlarda oyun genişliğini korusa da tempo ve tehdit seviyesi geriledi.

Bu nedenle üst üste gelen 4. şampiyonluk, yalnızca güçlü oynanan bölümlerin değil; ritmin düştüğü, planın aksadığı ve oyunun zaman zaman kırıldığı anlarda verilen doğru reaksiyonların da sonucu olarak kayda geçti.