BİZİM cıvata muhalefetin yerden yere vurduğu hatta "Yargılayacağız" dediği Savunma Sanayiimizin geldiği noktayı anlamak için eskiyi çok iyi bilmemiz gerekiyor. Elimizdeki uçakların yarısından fazlası yedek parça eksikliği nedeniyle uçamaz hale geldiği dönemler yaşadık geçmişte. Ankara, konulan ambargonun kaldırılması için 3,5 yıl boyunca Washington'da kapılarda yattı.1964'te Kıbrıs'a müdahaleyi düşündüğümüzde, ABD Başkanı Johnson, dönemin Başbakanı İnönü'ye meşhur "Mektubu"nu gönderdi. Türkiye'nin ABD tarafından verilen silahları Washington'ın izni olmadan Kıbrıs'ta kullanırsa ve Sovyetler Birliği müdahale ederse NATO'nun Türkiye'yi savunmayacağı açıkça bildirildi. Çıkarma gemileri ve hava desteği tamamen ABD menşeli olan Türkiye, operasyondan vazgeçmek zorunda kaldı.
Terörle mücadelenin en yoğun olduğu 90'larda Türkiye'nin acil ihtiyaç duyduğu saldırı helikopterleri ve donanma gemileri Kongrede veto yedi. Türkiye elindeki az sayıdaki helikopterle operasyonu sürdürmeye çalışırken, yenileri için Washington'dan yıllarca onay bekledi. ABD'nin hurdaya çıkardığı üç fırkateynin Türkiye'ye hibesi 1,5 yıldan fazla bekletildi.Türk denizcileri teslimat izni için aylarca Washington'da dolaştı durdu. Sınır ötesi operasyonlarda anlık istihbarat ve vuruş gücü için ABD'den insansız hava araçları talep ettik. Ankara'nın parayla satın almak istediği bu sistemler yıllarca rafta kaldı 1950'ler ve 60'larda Türkiye'ye yapılan askeri yardımların denetimini yürüten Amerikan JAMMAT heyetleri, kışlalardaki demirbaş defterleri kelimenin tam anlamıyla virgülüne kadar inceliyordu.
Mühimmat veya araç bakımında kullanılan motor yağının bile kaydı tutuluyordu. ABD'li müfettişler "Bu yağ nereye gitti, yere mi döküldü, izinsiz bir cihaza mı konuldu" diye tutanak tutuyordu. Tankların üzerindeki bazı standart ABD yapımı CIVATALAR kaybolduğunda, yenisini almak için Ankara'daki ABD büyükelçiliğine başvuruluyordu. Elçilikte komisyon kurulup "kayıp CIVATA raporu" alınması bekleniyordu. Vidanın hesabını bile Amerikalı subaylara veriyorduk. 1975'te Hava Kuvvetlerimiz uçak uçuracak yedek parça bulamayınca, bakımdaki sağlam olmayan feda edilmiş bir uçaktan sökülen parçaları takıyordu. F-4 Phantom uçakları için dost ülkelerden gizlice lastik tedarik ediyorduk.
1990'larda Türkiye kendi F-16'larını modernize etmek veya elektronik harp sistemlerini güncellemek istediğinde, Pentagon'dan izin isteniyordu. Ancak bu da yetmiyordu. Bir F-16'nın yazılımında kritik bir hata düzeltilecek veya yeni bir hedefleme podu entegre edilecek olduğunda, ilgili Amerikan firmasından özel bir "sistem mühendisi"nin uçağa fiziksel olarak dokunması şart koşuluyordu. Türk generali, parasını verip satın aldığımız uçağın yazılımına bakmak için, ABD'den gelen teknisyenin otelden çıkıp üsse gelmesini beklemek zorundaydı. Adam gelmeden uçağın yanına yaklaşamıyor, dokunamıyordun.
Kıbrıs Barış Harekâtı'nda adaya çıkan bazı zırhlı araçlar ve deniz vasıtalarımızın üzerindeki ABD imalatı orijinal seri numaraları, fabrika damgaları ve amblemleri, askerlerimiz tarafından gece yarısı kazınıp üzerleri gizlice kalın siyah boyalarla kapatılmıştı. ABD'li müfettişler görüp rapor edebilirdi. Ne olur ne olmazdı. ABD silah vermeyince Almanya, Fransa, İngiltere'de kapılarda yatıyorduk. Oralarda bile her defasında Washington karşımıza çıkıp tokat atıyordu.

2