"Zifiri karanlık bir süreçten geçiyoruz ve maalesef çok az kişi aydınlığı unutmadı." Elimdeki kitap böyle başlıyor. Sözün sahibi "Donanmanın kutup yıldızı" görülen Cem Aziz akmak. Gazetemizin emekçisi ağdaş Bayraktar, yeni çıkan Deniz Üstü Köpürür kitabında, Cem Amiral'in bir yıldız gibi yükselişinden iktidar destekli FETÖ kumpaslarıyla hedef alınmasına ve nihayetinde kanserle veda edişine değin hikâyesini yazmış.

Teoriler üzerine konuşmayı severiz. Pek az insan ise teorinin karşılığına yürüyen örnektir. Cem Amiral bunlardan biriydi. Onun hikâyesi eşittir donanmanın hikâyesiydi.

Emperyal sistem TSK'deki Atatürkçü birikimi hedef alırken "kötü çocuklar" denizcilerdi. Elbette sebepsiz değil. Cumhuriyet döneminin altın çağını yaşayan donanma; NATO'nun Karadeniz açılımına engel oluyor, Ege'de ve Akdeniz'de kimi NATO ülkeleriyle ters düşüyordu. Öte yandan Deniz Kuvvetleri, MİLGEM, GENESİS gibi projelerle askeri altyapısını hızla dış bağımlılıktan kurtarıyordu. Ayrıca askerin en modern, en laik, en değişime açık kesimi olan denizciler ideolojik olarak da hep irticanın hedefiydi. İşte tüm bunlar nedeniyle kumpas davalarda en büyük hedef denizciler oldu. Sadece Balyoz davasında ceza alan Deniz Kuvvetleri mensubu 36 Amiral, 115 subay ve 5 astsubay vardı.

23 Şubat 2010 günü, Cem Gürdeniz ile birlikte üniformalarıyla tutuklanan ilk amiral oldu. 5 haftalık tutukluluğun ardından önce serbest kaldı. Sonra 11 Şubat 2011'de 163 subayın arasında ikinci kez hapse girdi. 2012 YAŞ'ı ile canından çok sevdiği üniforması sırtından çıkarıldı. Kızını hapiste evlendirdi. Cezaevinde kanser oldu. 6 Haziran 2015'te beraat kararını aldığında hastalığı son evredeydi. 3 Temmuz'da gözlerini yumdu.

Biliyorum, Cem Amiral kendisini hedef alanlardan daha çok TSK içindeki "Hukuk sürecine saygılı olalım" diyenlere öfkeliydi. Onlar hapishaneye, hastaneye, cenazeye gelmekten korktular. Resmi ölüm ilanına "silah arkadaşı" yerine "çalışma arkadaşı" yazdılar.

ağdaş Bayraktar, süreç boyunca Cem Amiral'in kendisiyle konuşmuş. Ardından bıraktığı günlükleri ve mektupları okumuş. Yakınlarını, tanıkları dinlemiş. "Emperyalizmin hedefindeki amiral"in hikâyesinden hepimizin öyküsünü çıkarmış.

OCUKLAR BİLE İNANMAZDI!

Kitabı elime aldığımda o tartışmayı merak ettim. Özgür Özel ile Hulusi Akar arasında yıllardır gündemden düşmeyen o meseleden bahsediyorum. Meclis'te iki isim arasında tansiyon yükseldiğinde, Özel, "Senin silah arkadaşların sana haklarını helal etmeyerek öldüler, sen silah arkadaşlarının bedduasını alan bir adamsın" demiş, Akar bu sözlere tepki göstermişti. Özel'in kastettiği Cem Amiral acaba arkasında belge bırakmış mıydı

Cevabı evet...

Hulusi Akar, o günlerde, korgeneral rütbesi ile muvazzaf askerlerin tutuklu kaldığı Hasdal Askeri Cezaevi'ni de yetkisi altında bulunduran 3. Kolordu Komutanlığı'na atanmıştı.

Cem Amiral, 11 Mart 2010'da günlüğüne şunu yazmış: "3. Kolordu Komutanı Korgeneral Hulusi Akar ve Genelkurmay MEBS Başkanı Koramiral Bülent Dağsalı geldi. (17. Gün)"

Akar'ın ziyaret için 17 gün beklemesi akmak'ın tepkisini çekmiş.

Devamında o görüşmenin detaylarını şöyle anlatmış: "Önce hal hatır sorup çok üzüntülü olduklarını söylediler. Biz de bugüne kadar neden aranmadığımızı sorduk. Hatta Gürdeniz, hiç odadan çıkmadı. Cevap ilginçti: 'Askeri savcılıktan ancak izin alabildik.' ocuklar bile bu mazerete inanmazdı ya, neyse dedik. Kısa bir süre sonra da kolordu komutanının tuvalete, yatakların bulunduğu iç odaya bakarak incelemesinden gelişlerinin asıl sebebinin biz olmadığını anladık. Zaten kendisi de açıkça 3 gün sonra TBMM İnsan Hakları Komisyonu'nun cezaevlerini gezme kapsamında Hasdal'da da incelemede bulunacağını belirtti. Gelişlerinin sebebi açıktı, söz konusu komisyona malzeme olacak bir şey olup olmadığını kontrol etmek! Biz general ve amiraller olarak böyle bir komisyonla kesinlikle görüşmeyeceğimizi kendisine ilettik."

'YİNE NASIL KATI!'

30 Mart 2010 günü ünlemli bir not var: "Kolordu komutanının (Hulusi Akar) görüşeceğini söyledi. Daha sonra işi çıktığını bildirdiler!"