Magazin dünyasında yıllardır aynı senaryo...

Yüz değişiyor, mimik değişiyor, beden değişiyor... Ama açıklama hep aynı: "Bol su içiyorum."

Biz de inandık tabii...

Neyse ki bu ezberi bozan iki isim çıktı: Ebru Gündeş ve Bergüzar Korel.

Ebru Gündeş, lafı dolandırmadı. "Yüzümü gerdirdim" dedi geçti.

Bu açıklama sadece estetik itirafı değil, dürüstlük göstergesi.

İzleyiciyi kandırmaya çalışmıyor.

"Ben yaptırdım" diyerek gerçeği olduğu gibi koyuyor.

Bergüzar Korel de benzer bir samimiyet gösterdi.

Zayıflama sürecini "yeşil çay, yürüyüş, pilates" masalına çevirmedi.

Mide ameliyatı olduğunu anlattı. Bu da önemli...

Çünkü asıl mesele estetik yaptırmak değil...

Asıl mesele, herkesin gözünün önündeki değişimi inkar etmek.

Ayıp olan botoks değil.

Ayıp olan, kulak arkasında dikiş izi varken 'genetik' demek.

Bu yüzden ben bu iki ismin tavrını kıymetli buluyorum.

Çünkü magazin dünyasında bazen en şaşırtıcı şey değişim değil, dürüstlük oluyor.

Darısı "Hiçbir şey yaptırmadım" deyip her sezon başka biri olarak karşımıza çıkanların başına.

Unutmayın... Samimiyet, en pahalı estetikten daha çok genç gösteriyor.

EKRANDA ŞİDDETE FREN

Televizyon ekranlarında ilginç bir dönüşüm yaşanıyor.

Daha düne kadar silahın, infazın, çatışmanın eksik olmadığı dizilerde şimdi frene basılmış durumda.

Uzak Şehir, Eşref Rüya, Yeraltı ve benzeri yapımlarda şiddet sahneleri törpüleniyor, silahlar geri çekiliyor.

İyi de insan sormadan edemiyor...

Bu bir vicdan muhasebesi mi, yoksa reyting düşmesin diye verilmiş kısa bir ara mı

Çünkü yıllardır senaryodaki boşluklar kurşun sesiyle dolduruldu.

Hikaye tıkandığında biri vuruldu, tempo düşünce çatışma yazıldı.

Şimdi o kolay yol kapanıyorsa asıl maharet ortaya çıkacak.

Silahsız da seyirciyi tutabilecek misiniz

Benim asıl merak ettiğim bu değişimin ömrü.

Bugün toplumsal hassasiyet var diye silahı rafa kaldırıp, yarın hava sakinleşince eski düzene dönülecekse bunun adı dönüşüm değil, dekor değişikliği olur.

Çünkü toplumun sinir uçlarıyla oynamak format değil, sorumluluk meselesi.