Çocukların vicdana ihtiyacı yoktur. Masumdurlar. Onların dünyasında kötülük yoktur. Sadece iyilik vardır. Sokrates'in şu sözünü hatırlatalım: "Dürüst bir insan, daima çocuk kalır."

Çocuklar büyüdükçe ve masumiyetlerini kaybettikçe, vicdan devreye girer. Bazen de girmez.

Çocuk, evin neşesidir. Gülen yüzümüzdür. Günün tüm yorgunluğu, derdi, tasası ve kederi, onlarla bir araya gelince unutulur. Bu yüzden, mutluğumuzu ifade ederken, "çocuklar gibi şeniz" ifadesini kullanıyoruz.

Çocukla beraber, bereket ve merhamet verilir. Çocuklar,bize merhameti öğretir, merhamet duygumuzu çoğaltır.

Çocuk, ailenin çimentosudur.Eşler arasında geçimsizlik olsa bile, çocukların hatırına, bu sıkıntıya katlanılır.

Çocuk, dünyanın sertliğini giderir, zorluğunu yumuşatır, acısını hafifletir. Bizi ana yurdumuza, yani çocukluğumuza götürür. Çocukluğuna gitmeyi kim istemez Orada kötülük yoktur, iyilik vardır.

Behçet Necatigil'in Çocuklarisimli şiirinde söylediği gibi: "Biz böyle eğilmezdik, çocuklar olmasaydı."

Çocuğa verilen emek, asla ziyan olmaz."Yaşlanınca ne olacağım" sorusunun cevabı çocuklardır. Elden ayaktan düşen anne babaya, çocukları bakar.

Vatan ve milletin geleceği de çocuklara emanettir. İşte tam bu sebeple, bütün gücümüzle, çocuklarımızı İslam şemsiyesi altında tutarak yetiştirmek mecburiyetindeyiz.

Çocuklar, tıpkı dinimiz, eşimiz ve yaptığımız tüm işler gibiönce Allah'a, sonrabizlere emanettir.Evvela evlatlarımıza karşı adil ve merhametli olmalıyız. Çocuklarına özen göstermeyen emaneti ihmal etmiş olur. Mümin kimse, emanete ihmal etmez. Evlatlarımıza, şefkatin getirdiği serinlikle yaklaşmalıyız.

Anadolu'da, bir dilektir, duadır: "Allah hayırlı evlat nasip etsin." Çocuk dünyaya gelince de "vatana ve millete hayırlı olsun" diye dua edilir. Hayırsızlık ile hainlik, milletimizin gözünde, aynı anlama gelir.

Her anne ve baba, çocuklarının hayırlı bir evlat haline gelmesini ister. Kim istemez Helal lokmayla büyütülmüş evlatlar, Allah'ın izniyle, hayırlı olurlar. Hem ailesine, hem de vatana ve millete.

Çocuklar,ümidimiz ve kuvvetimiz yani geleceğimiz ve geçmişimizdir. Kendimizi ve ülkemizi düşünüyorsak, işe öncelikle evlatlarımızla başlamalıyız.

Hal böyle olunca, soru şu: Fedakârlıklarla, özenle ve itinayla büyüttüğümüz çocuklarımızı dünyanın tehlikelerine karşı yeterince koruyabiliyor muyuz

Hep beraber yaşıyoruz: Küçücük ve tertemiz evlatlarımız, çok feci akıbetlere maruz kalıyor.