Yaklaşık otuz yıl süren Cumhuriyet köşe yazarlığımdan ayrılırken 29 Temmuz'da yayımlanan "Başlangıca Övgü" başlıklı veda yazımda, bunun sevgili gazetemizin yazarı olmaktan değil köşe yazarlığından ayrılmak olduğunu yazmıştım.

Nitekim değerli Alev Coşkun ağabeyle ve sevgili Mine Esen'le de bunu ayrıca konuşmuştuk. Benim için ertelenemez bir görev olan bu yazıları elbette gazetemiz için yazdım. "Hapishanelerden Yükselen ığlıklar VI" başlığıyla devam edeceğim.

Bu yazıda sözünü edeceğim mektubun yazarı, yüzde 98 görme engelli Hasan Basri Yılmaz'ın bir ay kadar önce tahliye edildiğini, yazıya başlamadan önce bir yakınının mesajından öğrendim.

Silivri (Marmara) 6 No'lu (ehov'un 6 Numaralı Koğuş'unu anımsadım) yazdığı 2 Haziran tarihli mektubunda Hasan Basri Yılmaz üç yıl kadar önce Grup Yorum emekçisi Rezzan Şengül'le beni Büyükada'da ziyarete geldiklerini, Yüksek Kahve'de çay içtiğimizi anımsatarak şöyle devam ediyor: "Şu anda da benim gibi tutuklu Rezzan Şengül'le aynı hücredeyiz. Zaten mektubu o yazıyor. Burada 8 kişi olarak ikişer kişilik dört hücrede aynı koşullarda kalıyoruz. Günün sadece 2 saatini Rezzan'la havalandırmada geçirebiliyorum. Geri kalan 22 saatini, bu 8 metre karelik hücrede geçiriyoruz. Görme engelli olduğum için bu hücredeki yaşamım, yattığım yatağın kenarında oturarak geçiyor. Ve bu durumun zamanla vücudumda nasıl ağrılara dönüştüğünü sadece bir anlığına düşünmenizi, bulunduğum durumu anlamanızı rica ediyorum."

Hasan Basri Yılmaz, "Peki neden tutukluyum" diye soruyor ve kendi yanıtlıyor: "Hapishanelerde yapılan hak gasplarına dair basın açıklamalarına katıldığım için..."

Görme engelli fakat zihni apaydınlık bir kişi olarak tanıdığım Hasan Basri Yılmaz tahliye edilmiş. Fakat çektiği sıkıntıların karşılığını (böyle bir sıkıntının karşılığı olmasa da) ona kim, nasıl ödeyecek Gözleri görmeyen bir insanı sırf düşüncelerini savunduğu için cezaevine gönderenler cezasız mı kalacaklar

Bu yıl nisan ayında doğum günümün Büyükada'daki kutlama toplantısına gelen Grup Yorum emekçisi, müzisyen Rezzan Şengül demek ki yine hapiste. Bu çocuklardan ne istiyorsunuz Kininiz hiç bitmeyecek mi 2016 yılı kasım ayında İdil Kültür Merkezi'ne TOMA'larla yapılan saldırı üzerine oraya gitmiş, polis kuşatmasındaki kültür merkezinde parçalanmış müzik aletlerine, yerlere atılıp çiğnenmiş nota sayfalarına gözlerimle tanık olmuş, gördüklerimi aynı gün fotoğraflarla gazetemize yansıtmıştım. Sanata bu düşmanlığınız daha ne kadar devam edecek Şarkılara zincir vurulamayacağını ne zaman öğreneceksiniz Sincan'daki Grup Yorum emekçilerinin 190 güne yakındır açlık grevinde olduklarını yine yakınlarda onlardan gelen bir mesajla öğrendim.

Grup Yorum emekçisi Cem Kaba aynı hapishane hücrelerinden, 13 Mayıs tarihli mektubunda "Hak ve hukukun işlemesi için elimizi o büyük taşın altına koyuyoruz. Yalnızca biz değil, hepimiz adalet istiyoruz" diye yazıyor. Bu çocukların mektuplarında dikkatimi çeken bir şey de kendilerinin yanı sıra ve bazen sadece hapishanelerdeki arkadaşlarının, bazen de yaşlı ve yardıma muhtaç mahkûmların sıkıntılarından söz etmeleri.