"Birazdan izleyeceğiniz oyun cep telefonlarının olmadığı bir zamanda geçmektedir"... Böyle bir uyarı cümlesiyle giriyoruz, New York'un Cranberry kasabasında yaşayan Kenneth'ın dünyasına. Hız ve sözde 'iletişim' çağından katılan biz izleyicilerin cep telefonlarımızı kapatmamız gerekiyor.

15 bin nüfuslu küçük bir dünya bu; bir postanesi, iki bankası, bir süpermarketi, bir bowling salonu, bir kitapçısı var ki burası Kenneth'ın kendini bildi bileli çalıştığı dükkân. Ve bir de onu yer yüzünde en çok sevdiği yer: Wally'nin Yeri. İnsanların iş çıkışı 'happy hour'a geldiği, Havai gömlekli bir barmenin onları karşıladığı, hep aynı yüzlerin görüldüğü güvenli bir yer. İnsanı şaşırtmayan, tatsız veya tatlı 'sürpriz' yapmayan. Bu yüzden Kenneth için ideal. Kendisi 38 yaşında ve bu yaşına kadar güven çemberinin dışıyla ilişki kurmamış biri. Evden kitapçıya, kitapçıdan Wally'nin Yeri'ne. En yakın hatta hayattaki tek arkadaşı Bert ile birlikte.

Birdenbire onun bu insansız ve güvenli hayat düzenini alt üst edecek bir gelişme yaşanıyor: Çalıştığı kitapçı kapanıyor. Kenneth'ın bu iş olanaklarının pek de zengin olmadığı küçücük kasabada kendine yeni bir iş bulması gerekecek. Bu da bütün düzenin değişmesi, bir sürü yeni insanla tanışıp konuşması ve akla gelmedik ihtimaller demek.

Craft Tiyatro'daki ilk oyunu "Yen" (2017) ile etkileyici bir çıkış yapan fakat daha sonra sahnede izlemediğimiz Berker Güven'in kurduğu Tiyatro B23'ün ilk oyunu, "Çok Küçük Bir İhtimalin Hikayesi" ("Primary Trust"). İçinde yalnızlık, kayıp ve yas gibi duygular barındırsa da umutlu ve güler yüzlü bir oyun. Çok büyük fırtınaların esmediği ama küçük adımların büyük değişimler yarattığı sıradan hayatların sıcak ve tanıdık ortamını sunuyor seyirciye. Sarsılmıyor, irkilmiyor, sükunetle o yavaş akan hayatın bir parçası oluyorsunuz.

Bir tane büyük sürpriz var; Kenneth'ın hayali arkadaşı, o da oyunun başında açıklandığı için seyirciyi şaşırtmıyor, tam tersi siz de dış dünyaya karşı onun sırdaşı haline geliyorsunuz. Oyunda Kenneth'i oynayan Berker Güven, Milliyet Sanat'ta Ceren Ertöz'e verdiği röportajda bu tercihin nedenini "yazar böylelikle asıl neye odaklanmamız gerektiğini net bir şekilde ortaya koyuyor" diye açıklamış. Amerikalı yazar Eboni Booth'un oyunu 2024 yılında Pulitzer Drama Ödülü aldığında "Duygusal olarak hasarlı bir adamın yeni bir iş, yeni arkadaşlar ve yeni bir değer duygusu bulmasını konu alan; küçük nezaket eylemlerinin bir insanın hayatını nasıl değiştirebileceğini ve bir toplumu nasıl zenginleştirebileceğini gösteren sade ve zarif bir şekilde işlenmiş bir hikâye" diye tanımlanmıştı.