Akşam saatlerinde bir şirketin toplantı odasında bir araya gelen dört yabancı. Üç erkek bir kadın. Her biri yüksek maaşlı bir yöneticilik pozisyonu için üç elemeden geçmiş ve ipi göğüslemek üzere. Dördüncü bir sınav kalmış aşmaları gereken ve işi almak üzere oldukları inancıyla gelmişler fakat bir de bakıyorlar ki tek aday değiller.

Masaya yan yana dizilmiş gizlemeye çalıştıkları bir gerginlik ve hoşnutsuzluk içinde kendileriyle görüşecek şirket yetkilisini beklerlerken pat diye arkalarındaki kutu açılıveriyor. İçinde belli ki yüksek bir makamdan gelen bir not var. O odadaki dört kişiden birinin şirketin insan kaynaklarında çalıştığını bildiriyor, hangisi belli değil. Yapmaları gereken birbiri ardına aynı kutu marifetiyle gelecek olan görevleri yerine getirmek ve tabii bir yandan da kendilerini o meçhul kişiye beğendirmek. Hem ortada kıran kırana bir yarış var, çünkü sonunda sadece biri kazanacak ama hem de iş birliği yapmak zorundalar her bir görev için. Bu arada herhangi bir sebeple odadan çıkan elenmiş sayılacak.

Neredeyse 15 sene önceydi, beni zekâsıyla, mizahıyla, merak ve gerilim dozuyla çok etkileyen bir oyun izlemiştim: Semaver Kumpanya'dan "Metot". Serkan Keskin yönetiyor, Sarp Aydınoğlu, Mustafa Kırantepe ve Sezin Bozacı ile beraber oynuyordu. İki buçuk saat kadar süren tek perde ve aslında bir tiyatro koltuğunda memnuniyetle oturma süresi en fazla 75 dakika olan ben, oyunun nasıl geçtiğini anlamamıştım. Sonra bir kez daha izledim hiç sıkılmadan. Oyun da 10 seneyi devirdi zaten seyircisini hiç kaybetmeden. Pandemi geldi, oyun o sıra dört perdelik mini dizi olarak bir platforma çekildi ve öyle kaldı.

Kalmıştı yani. Serkan Keskin metni yeniden ele alıp sahneleyene kadar. Gene kendisi ve Sarp Aydınoğlu oynuyor, beraberlerinde Şebnem Hassanisoughi ve Yavuz Pekman var ve 2026 model "Metot", topluluğun 23. sezonunda Paribu Art'ta seyirciyle buluştu.

Katalan yazar Jordi Galceran'ın 2003 senesinde kaleme aldığı bu müthiş metin nasıl olabiliyorsa acımasızlığıyla bugün eskisinden daha bile fazla gerçeği yansıtıyor. Sanırım 15 sene öncesine göre iş hayatında rekabet daha keskin, sosyal medyanın da katkılarıyla insanlar birbirlerine karşı daha da anlayışsız ve empati yoksunu. Kimse kimsenin derdini çok da derinden hissetmiyor, hele karşısında kendi çıkarları söz konusuysa. Öyle bu uğurda feda edilemeyecek değerler falan da pek geçer akçe sayılmaz.