Anneliğin kadını bir süper kahramana dönüştüren bir yanı var, kuşkusuz. Bedeninde bir canlıyı büyütmek, acılarla dünyaya getirmek ve o an itibarıyla da onun ebedi koruyucusu hâline gelmek herhangi başka deneyimle kıyaslanabilecek ve muhtemelen yaşamadan anlaşılabilecek bir şey değil. Hani doğurduğun çocuk neye benzerse benzesin senin için eşsiz, dünya güzeli ve onun için göze almayacağın şey yok.
Dünya prömiyerini Tribeca'da yapan Alphan Eşeli imzalı "Mutter: Bir Annenin Hatıra Defteri", tam da bir annenin yavrusu için göze alabileceği her şeyi anlatan bir korku filmi. Üstelik ataerkil bir dünyaya karşı tek başına bir annenin.
Karadeniz'in sisli puslu dağlarında son sürat giden bir minibüste başlıyor film. Arka koltukta Gül (Hazar Ergüçlü) çığlık çığlığa doğurmak üzere, oysa aslında doğuma iki ay var. Şoför mahallinde ne kadar hayırsız bir koca (ve baba) olduğunu az sonra anlayacağımız Cem (Erdeniz Kurucan). Ortada olağandışı bir durum olduğu, nitekim "Alien"vari doğum sahnesi oluk oluk kan revanla ve dünyaya gelen bir "yaratık"la sona eriyor. Bu tüyler ürperten manzara karşısında baba olacak kişiyi en son dağlara doğru tabana kuvvet kaçarken görüyoruz. Anne ise kucağına aldığı "canavarı" tek başına bütün dünyaya karşı koruyup kollamak, besleyip büyütmek üzere sıradağlar gibi dikiliyor.
Önce kanlar içinde direksiyona geçip eve varıyor. Aslında yaşadıkları yere ev demek zor, kuş uçmaz kervan geçmez bir dağın başında, derme çatma, pislik içinde bir baraka. Kimi kimsesi olmayan Gül kendisi beslenirken annesini lime lime eden çocuğunu yaşatmak için aklına gelen her yola başvuruyor. Ruju kalmadığı için kendi kanıyla boyadığı dudakları ve dantelli çorabıyla otoyol kenarına çıkmak dahil. Çocuğunu tehlikelerden korumak uğruna da karşısına çıkanı gerekirse kazma darbesiyle yıkıp geçiyor. Kocasının çalıştığı minibüs durağının patronu, sözde yardım ederken "Sizin için her şeyi yaparım" diye asıl niyetini belli eden Ercan (Güven Kıraç) da bu tehlikelerden biri. Bir de Ulvi Kahyaoğlu'nun oynadığı Alp var ki karakterin hikâyedeki yerine çok anlam verebilmiş değilim.
Filmin adının "Mutter" olmasının bir nedeni yok, yani Almanya'yla bir bağ aramayın. Gösterildiği her ülkede "Mutter" olarak kullandıklarını söylüyor yönetmen. Filmi annesine adamış, zaten senaryonun fikri de annesinin hastalığı sırasında onu iyi etmek için elinden hiçbir şey gelmemesinden duyduğu çaresizlikten doğmuş. Hani anneniz sizin için dünyayı devirmiştir de bazen siz onun için bir şey yapamazsınız ya, o duygudan.
Korku ise sevdiği bir türmüş, 'body horror' demek de mümkün filme ve hem görüntü yönetimiyle (Özkan Karaköse) hem çok başarılı sanat ekibiyle - ki bu iki dalda Adana Altın Koza'dan ödülle döndü film – hem de çok başarılı canavar tasarımıyla bu türün hakkını sonuna kadar veriyor. İnsanın bakarken zorlandığı, annenin ise sevgiyle kucağına aldığı canavarın tasarımı Alphan Eşeli'nin "Alien Covenant"tan sonra iletişime geçtiği ve soru cevapta anlattığına göre bütçesiyle değil senaryosuyla ikna ettiği Matt Hatton'a ait. Aralarında gidip gelen 150 kadar çizimle ortaya çıkmış ve annesi gibi seyirciyle de bağ kurduğu anlamlı bakan gözleriyle çok başarılı bir yaratık.

1