91 Yazar, modern yaşamın gürültüsü ve haber döngüsünün insanı yaşamaktan alıkoyduğunu savunarak, bireyin kendi içine kapanıp anlık hazlara odaklanması gerektiğini ileri sürer. Bu iddayı, yaşamın kısa ve emanet olduğu inancına dayandırır. Ama bu çerçevede, bireysel direniş ve spirituel geri çekilme, kolektif sorunlarla mücadele etme sorumluluğunu işlevsiz kılmaz mı?
Kendimi duyamıyorum. Etraf çok gürültülü... Kendi kendime kalamıyorum.
O haber, bu tantana; yaşamayı unutturuyorlar; duydun mu
Şunun şurasında misafirliğimin farkında olmak gibi bir işim var. Burası, bugün var; yarın yok.
Gökyüzüne bakmak, çiçekleri okşamak, hayatı koklamak, her dem kendimi yoklamak istiyorum.
Aman Allah'ım...
Sen misin Esma okumak isteyen Sen misin insanlığını yaşamak için çaba gösteren
Aklını, kalbini çekiştirip duruyorlar.
Bakın; bu işler biteceğe benzemiyor. Kendinize bir dünya kurun.
Kendi hayatını hiçe sayıp yaşamayı unutan ve unutturan gevezelerden, zaman çalıcılardan, "klasik" haberlerden, ahkâm kesicilerden, hayatı karartanlardan, sadece bu dünyayı görenlerden, çok bilmişlerden, enaniyet küplerinden, her dönem karşınıza çıkan tiplerden, yalaşık bulaşıklardan, yalancılardan, mevsimlerin gelip gittiğini görmeyenlerden, cimrilerden, aşık yüzlülerden, ben bencilerden, neyse işte o den, den, denlerden -yani bu tuzaklardan- uzak durun.
Bu hayat emanet...
Tek seferlik...