Yıllarca Amerika Birleşik Devletleri'nde yaşanan silahlı okul baskınlarını uzaktan izledik. "Bize olmaz" dedik. Ancak son günlerde Şanlıurfa ve Kahramanmaraş'ta yaşanan kanlı hadiseler, bu acı gerçeği yüzümüze çarptı: Bu tehdit artık bize de uzak değil.

Henüz birinin şokunu atlatamadan diğerinin yaşanması, meselenin basit bir güvenlik açığı olmadığını gösteriyor. Bu, derin bir toplumsal kırılmanın işaretidir.

Görünmeyen Tehlike: İçten Çöküş

Bugün karşı karşıya olduğumuz tablo, birkaç başlıkta özetlenebilir:

Yalnızlaşan gençlik: Kendini değersiz hisseden birey, öfkesini dış dünyaya yöneltiyor. Aidiyet boşluğu: Aile, okul ve toplum arasındaki bağ zayıfladıkça genç "boşlukta" kalıyor. Dijital dünyanın etkisi: Şiddet artık ekranlarda sıradan bir içerik haline geldi. Ruh sağlığı ihmal ediliyor: Sorunlar büyüyor ama erken müdahale gecikiyor. Kırılma anları: Küçük görünen olaylar, büyük patlamalara dönüşebiliyor.

Bu tablo bize şunu söylüyor: Sorun sadece bireyde değil, sistemin bütününde.

"Batı'nın Sorunu" Artık Değil

Evet, bu tür olaylar uzun süre Batı toplumlarına özgü görüldü. Ancak hızlı kentleşme, dijitalleşme ve kültürel çözülme ile birlikte Türkiye'de de koruyucu mekanizmalar zayıflıyor.

Aile, mahalle ve inanç eksenli yapı hâlâ güçlü; ancak artık tek başına yeterli değil. Çünkü mesele tek boyutlu değil, çok katmanlı bir dönüşüm süreci.

Çözüm Nerede

Çözüm, sadece güvenlik önlemlerinde değil:

Aile: Dinleyen, anlayan ve rehberlik eden bir yapı kurmalı STK'lar: Gençlere aidiyet kazandıracak alanlar açmalı Diyanet İşleri Başkanlığı: Şefkat, sabır ve merhamet eksenli rehberliği güçlendirmeli Millî Eğitim Bakanlığı: Psikolojik destek ve erken uyarı sistemlerini yaygınlaştırmalı

Unutulan Hakikat: Kalp Eğitimi

Bu noktada Bediüzzaman Said Nursî'nin Risale-i Nur'daki uyarıları çarpıcıdır:

"Nefis serbest bırakıldıkça azgınlaşır."