Her sanat eseri, sanatkârın hayatından, yaşadığı coğrafyadan, tabiattan, şehirden, mahalleden, evden izler taşır. Çocukluk anıları, daha doğrusu bireysel hafızanın deposunda bulunan bir sürü yaşantı, görüntü, ses, eşya vs. yıllar içinde kısmen unutulsa bile çağrışım yoluyla kımıldayıp, sanat eserlerine değişik imgeler hâlinde uçup konarlar. Dikkatli bir göz, imgelerin örtüsünü kaldırdığında, altında o çocuğu, ben'i bulur. Hani Sezai Karakoç, "Köpük" şiirinde "Bir insanı al onu çöz çöz çocuk olsun" der ya onun gibi. Bir yumaktır insan, bir imgeler yumağı. Yumağı çözünce en dipte çocuğu buluruz. Şiirdeki çoğu imge de böyledir, çözülünce hafızadaki çekirdek anılara ulaşılır.
O hâlde imgelerin bir kısmı, yaşantıların âdeta şiire düşen gölgeleri gibidir. Örneğin bireysel hafızasının kapısı genelde sıkı sıkıya örtük ve 'ketum' bir şair olan İsmet Özel'in şiirlerindeki kimi imgelerin köklerinde bu tür izler vardır. Kanaatimce 'bakır'la kurulan imgelerin çoğunun diplerinde çocukluğunu yaşadığı Kastamonu'daki Bakırcılar Çarşısı bulunuyor. Örneğin "Geceleyin Bir Koşu"daki "Külden bir ağzım vardı mermilerden önce/ çanların saçlarıma değdiği yerde ulurdu/ Mori, bakırcı çarşısı, incitepe..." dizelerindeki Mori, Bakırcılar Çarşısı ve İncitepe Kastamonu'da yaşanan çocukluk yıllarının izleridir. Mori, Muharrem Şimşek adlı bir çocukluk arkadaşı, Bakırcılar Çarşısı ve İncitepesi de Kastamonu'da. "Sevgilime Bir Kefen"deki "bakır dövücüleri", "bazlama açan kadınlar" da bireysel hafızadan bilinç düzeyine imge olarak çıkan görüntüler. "İki Kanat" şiirinde ise oldukça açık biçimde Kastamonu'daki evleri var. "Esenlik Bildirisi"ndeki "urgan satılan çarşılar", kandil geceleri buhur kokan şehir de muhtemelen çocukluk yıllarından geliyor. Sonra bir anne silüeti, genelde kanserle birlikte anılıyor; "ve anamın kanserine alıştım" (Bir Devrimcinin Armonikası), "Beyaz tülbentler camın arkasında/ (...) bağrına taş basan ana/ o ananın ölüsünden kalkan toz" (Sevgilime Bir Kefen), "ve beyaz kuşlar kalkardı anamın hırkasından" (Kan Kalesi)... Anne imgelerinin kökünde de yaşanan anılardan kalan görüntüler olmalı.
İsmet Özel gibi Sezai Karakoç'un şiirinde de önce bireysel hafızadan kaynaklanan bir 'dünya' vardır: Ergani, Piran, Diyarbakır... Bu coğrafyanın tabiat örtüsü, güller, incirler, narlar, kirazlar, sonra samanyolu, bağbozumları, akrepler, yılanlar, yöreye özgü inanışlar, şark çıbanı, göz ağrıları, buna karşı uygulanan tedavi usulleri... Kış geceleri, dinlenen Hz. Ali cenkleri vb. Sonra bu bireysel hafıza, genişler genişler kolektif bir hafızaya akar, tüm İslâm medeniyetini, İslâm tarihini ve coğrafyasını kapsar.

4