Oysa siyonist toplum ciddi gerginlikler ve sıkıntılar yaşamaya başlamıştı. Savaşın başladığı tarihten bu yana sürekli siren sesleriyle sağa sola kaçışıyorlar. Son günlerde işgal rejiminin savunma sisteminin füzeleri havada imha etme konusunda daha başarısız olduğu da biliniyor. Füzenin nereye düşeceği tahmin edilemediğinden sirenin çalması, kendilerini arkalarından füze kovalıyormuş gibi hissetmeleri anlamına geliyor. O yüzden işgal rejimi de artık bitkin ve yılgın duruma düşmüş, dolayısıyla en azından geçici de olsa bir ateşkes sağlanmasını arzulamaya başlamıştı. Ama bunu belli etmek istemiyordu. Hem siyonist işgalin tehdit gücünün çok fazla yıpranmaması, hem de mevcut işgal hükümetinin kendi siyonist toplumu nezdindeki itibarının iyice sarsılmaması için.

Her ne sebeple olursa olsun bu olayda Amerikalı ve siyonist katillerin ittifakının geri adım atmaya zorlanması önemli bir gelişme ve kazanımdır. Çünkü bu katillerin, planladıklarını gerçekleştirmeleri çok daha büyük tehlikeleri içinde barındırıyor olacaktı.

Ama sorunun bittiği ve yolun sonuna gelindiği düşünülmemelidir. Filistin topraklarında siyonist işgalin varlığını sürdürmesi tehdit ve tehlikenin devam ediyor olması anlamına gelir.

Siyonist katiller, şartların zorlaması sebebiyle İran'a yönelik saldırıları durdurma konusunda ateşkese riayet etmek zorunda kalsalar da Lübnan'a yönelik saldırgan tutumlarında çok fazla bir değişiklik olmayabilir. Lübnan konusunda bir ateşkes sağlansa bile anlaşmaya gereği gibi riayet etmeleri beklenemez.