Ancak anlaşıldığı kadarıyla İslamabad'daki görüşmeler ABD'nin baskı araçlarına karşı İran'ın da elinde bazı kartlar olduğunu gösteriyordu ki Trump, görüşmelerden sonra iyice agresifleşti ve stratejik açıdan kendisini de zora sokacağı açık birtakım garip adımlar atmaya başladı.

Bunların başında Hürmüz Boğazı'nın abluka altına alınması ve geçiş yapan gemilerin tek tek kontrol edilmesi kararı yer alıyordu. Kendince bu adımın amacı İran'ın bu boğaz üzerindeki inisiyatifini zayıflatmak ve geçişine izin verilen gemilerden ücret alınmasını engellemekti. Oysa ABD'nin bu boğazı ablukaya alması, geçiş güvenliği sorununun ve zorlukların iki kat artması anlamına gelecekti. Her ne kadar İran'ın buradaki inisiyatifinin zayıflatılması söz konusu olsa da geçiş sorunlarının iki kat artması diğer taraftan ABD ve genel anlamda küresel ekonomiye de olumsuz yansıyacaktır. O yüzden birçok uzmanın da dile getirdiği üzere Trump, böyle bir baskı yöntemine başvurmakla aslında tutarsız ve hatalı bir strateji izlemiş olmaktadır. Böyle bir uygulamaya tercihli değil bir sıkışmışlık durumundan kaynaklanan arayış ile başvurulduğunu söylemek mümkündür.

Trump, son dönemde katoliklerin dini lideri Papa'ya sataşmak, hatta bunun da ötesinde kendini İsa'ya (a.s.) benzeten görseller yayınlamakla gerçekte içine düştüğü ruhsal sıkıntıyı açığa çıkarma hatası işlemiştir. Oysa bu gibi savaş şartlarında en üst kademedeki yöneticiler her ne kadar bazı zorluk ve sıkıntılarla karşı karşıya kalsalar da makul olan bu durumlarını dışa yansıtmamalarıdır. Çünkü bu gibi sıkıntıların izhar edilmesi karşı tarafı daha da cesaretlendirir ve özellikle siyasi pazarlıklarda kendini daha baskın konumda görmesine imkan verir.