Delilik iki türlüdür; biri gerçekten tüm akli melekelerini kaybetmiş olan, diğeri ise meczub dediğimiz cezbeye gelmiş kişidir. Meczub, tecrübe ettiği farkındalıkla aslında bir yara almıştır. Bu yara onu belki mutsuz eder ama teyakkuzda olduğu için daha hassaslaşmıştır.

Bugün insanlar birbiriyle konuşuyor belki ama aslında kimse kimseyi dinlemiyor.

Bir yere varmaya odaklanmış insan dinleyemez. Bir güce odaklanmış insan hissedemez. Maddi başarıyı hayatının merkezine almış insan empatiden yoksundur. Bu sahte özgüvenli insanları biraz deştiğinizde, bilinçaltlarındaki gizli korkuyu görürsünüz.

Güçlü görünmek için otomatik pilota bağlı gülüş, sosyalleşme adı altında sahte organizasyonlar tertip etmek kendini kandırma oyunudur.

Bu saçmalığı fark ettiğiniz an yalnız kalırsınız. Dışlanmanıza gerek bile kalmaz; çünkü siz o saçmalığın dışında kalmak istersiniz. Bu yüzden kalabalık, genelde yanlış yolu tercih edenlerin birleştiği çıkmaz sokaktır. Kalabalığın yolundan gitmeyen ebedi mültecilerin kelimeleri de, dostları da azalır. Önyargılardan soyunmak, modern insanın en büyük trajedisidir.