İnsan ne zaman seyirci olur Yalnızlık, yol ve farkındalık üzerine

AHMET CAN KARAHASANOĞLU

Ruhî yalnızlık arttıkça bilinçli boyun eğiş de arttı. Ve insanlar tepkisiz birer seyirciler ırkına dönüştü. Kendini arayan, derunundaki hac yolculuğuna çıkanlar yolda birçok aksaklıkla karşılaştı. Yılmadılar. Yol, her seferinde zuhûrata yeni sekanslar kattı.

Yeni ilhamlar ve kimsenin görmediği göz yaşları… İşte bu yüzden tevafukların sarsıcı tadını alanların imtiyazında bir Şeyh'e dönüştü yol.. Hem de öyle bir şeyh ki, sizi bazen o metruk sokaklarda kaybeder ki, kendinizi bulasınız.

Hayat nasıl ki kapısı aralanmış bir kapıysa yol da o kapının koludur. İçeri girmek hayatla mücadele edebilmek demektir ve bu yüksek cesaret ister. Gerçek bir yolcu için beklenen herhangi bir olay yoktur. Doruk noktası yoktur. Ama sürekli akan saf bir bilinç vardır. Karşısına çıkan her bir insan yeni bir duraktır ve her durak yeni bir rotanın fitilini ateşleyebilir. Bu yüzden yol, anlam aramaktan öte uyanık kalma halidir.

Gün, önü açık bir süredir. Yetişme zorunluluğu yoktur. Ama sıradan insanın otomatik pilottaki hayatı da değildir bu. Rutinleri, rolleri geride bırakmış bir şuurdur gezinen. Bir tür rüya halidir. Statik hayatında uyurgezer gibi dolaşan bir insanın uyanma çabasıdır seyyahlık.

Aklınızdan şöyle geçer 'seçimlerimizi gerçekten biz mi yapıyoruz yoksa önümüze çıkan konuşmaları, fikirleri, kimlikleri ödünç mü alıyoruz'

İşte rutin yaşamın en büyük handikabı da budur. Komşunuz, apartmanınızı temizleyen bir görevli, sokakta donmaya yakın kişilerin isimleri sizin için önemsizdir. Hatta onlar belki de yoktur. Kimlik sabit bir şey değildir, konuşurken şekil değiştirir, düşünürseniz çözülür.