Rumeli fâtihlerindenHamza Babahazretleri zamânında bir kişi, yolculuğa çıkar.

Edirne'ye gidecektir.

Mevsim kış ve soğuktur.

Az sonra bir "tipi" başlar.

Sonra şiddetlenir!

Öyle ki; bir metre ilerisi görünmez.

Yolcu şaşırır yolunu.

Kalakalır olduğu yerde.

Çâresizdir!

Açar ellerini, yardım ister âlemlerin Rabbinden:

"Yâ Rabbî! Sevdiğin bir kulunu bana yardımcı gönder!"

O anda bir "atlı" belirir önünde.

Nûr yüzlü bir ihtiyar.

Göz göze gelirler:

"Ne o evlât, yolunu mu şaşırdın"

"Evet baba."

Terkiyi gösterip;

"Atla arkaya!"der.

Ve sürer atını.

Az sonra"Haydi in"der.

Ve kaybolur gözden...

Adam bakar etrâfına.