Evliyânın büyüklerinden Fudayl bin İyâd hazretleri, harâmîlik yaptığı dönemde, bir gün kendi çocuğunu kucağına almış, seviyordu.

Çocuk ona;

"Beni seviyor musun babacığım" diye sordu.

Dedi ki:

"Elbette oğlum"

"Peki, Allah'ı seviyor musun"

"Tabii ki, seviyorum."

"Annemi seviyor musun"

"Hem de çok."

Çocuk bu defâ;

"Peki, bu sevgilerin hepsini bir tânecik kalbine nasıl sığdırıyorsun babacığım" dedi.

Oğlunun bu sözünden, çok etkilendi.

Ve "hidâyet nurları" dolmaya başladı kalbine.

Çok duygulandı!

Kendi kendine;

"Bu, bana bir îkaz-ı İlâhî, bunu ona Allah söyletti. Yoksa bu çocuk, bu sözleri edemezdi. Rabbim, bana acıyıp, bu çocukla beni îkaz ediyor"