Evliyânın büyüklerinden Fudayl bin İyâd hazretleri, 187 (m. 803) yılında Mekke'de vefât etti.

Bir gün halîfe Hârun Reşid, bu büyük velîden nasîhat istedi.

O nasîhat ettikçe, ağlıyordu!

Çok ağlamaktan bayıldı!

Ve yere düştü...

Ayıldığında;

"Ey Fudayl! Birine borcun var mı" diye sordu.

Hazret-i Fudayl;

"Rabbime kulluk borcum var" buyurdu.

Halîfe;

"Onu kastetmemiştim. İnsanlardan birine borcun var mı" deyince;

"Hayır, Hak teâlâ bana öyle çok nîmetler verdı ki, kullarına minnet etmiyorum" buyurdu.

Hârun Reşid ona "bin altın" uzatıp;

"Bunlar kendi malımdır ve helâldir, rahatça kullan" dedi.

Lâkin kabûl etmedi.