Evliyânın büyüklerinden olan Hâce Muhammed hazretlerinin Merdan isminde çok sâdık bir talebesi vardı.

Senelerce hizmet etti.

Sohbetinde bulundu.

Ve icâzete hak kazandı.

Ona icâzetini verip, insanlara doğru yolu gösterme vazîfesiyle memleketine gitmesini istedi.

Ama o, çok üzüldü!

Ve gitmek istemedi.

Hattâ ağlayarak;

"Efendim! Vücûdumda can kaldığı müddetce, size hizmet şerefinden ayrılmak istemem" dedi.

Hocası bu defâ;

"Ben Allahü teâlâya münâcaat ettim... O da kabûl buyurdu. Ne zaman beni görmek istersen, perdeler kalkar, vâsıtasız olarak benimle görüşebilirsin" buyurdu.

Bu müjdeyi aldı.

O zaman ayrıldı.

Gerçekten de hocasının buyurduğu gibi, ne zaman onu görmek istese, aradaki bütün perdeler kalkar ve görüşürdü.